Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Μια μικρή προσπάθεια να επανέλθουμε


Τι κάνεις όταν η ζωή σου είναι άδεια? Όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις... τίποτα να γεμίσει το κενό που νιώθεις? Τρελές σκέψεις περνάνε στο μυαλό σου και οι αισθήσεις σου χτυπάνε κόκκινο. Το συναίσθημα φουντώνει και τα γόνατα σου κόβονται. Περνάς τις μέρες σου χαραμίζοντας την μικρή ζωή σου μπροστά στην οθόνη. Ακόμα και τα μόνα χόμπι που είχες τα έχεις παρατήσει. Κάνεις θα έλεγε ότι είσαι αξιολύπητος. Λίγοι είναι οι άνθρωποι που αγαπάς και ή είναι μακριά ή δεν τους βλέπεις παρά μόνο μία φορά τον μήνα. Έχεις ταλέντο. Είσαι χαρισματικός. Απλά... δεν το εκμεταλλεύεσαι. Μπορείς να μάθεις γρήγορα και προσαρμόζεσαι εύκολα. Όμως αυτή η μοναξιά.. το αίσθημα ότι κανένας δεν καταλαβαίνει την παρουσία σου στον χώρο. Ίσως νιώθεις έτσι. Ίσως το φαντάζεσαι. Όμως πρέπει να το πολεμήσεις. Όπως πάντα... Ζεις σε μια βαρετή ρουτίνα και κάθε μέρα κάνεις τα ίδια ξανά και ξανά. Μην αφήνεις τον εαυτό σου να χαθεί. Για μια φορά πάτα πόδι και αγνόησε τους άλλους. Πολύ πιθανόν να μην ξέρεις ακριβώς τι θέλεις, αλλά ξέρεις που να κατευθυνθείς. Όμως όπως πάντα, κανείς δεν σε παίρνει σοβαρά. Το μόνο που μένει είναι να κάτσεις και να περιμένεις κοιτάζοντας πάντα την θετική πλευρά των πραγμάτων. Ίσως λίγος σαρκασμός δεν θα έβλαπτε. Το γέλιο κάνει και καλό στην καρδιά. Όμως όποιος ξέρει να παλεύει και δεν χάνει την ελπίδα του στο τέλος νικάει. Κρατήσου... λίγο ακόμα... έστω και λίγο και θα δεις εσύ ο ίδιος θα βοηθήσεις στο τέλος τον εαυτό σου και τα πράγματα θα αλλάξουν. Θα γίνουν πιο φωτεινά.

vagg

Δεν υπάρχουν σχόλια: