Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

17-7-10 "Για σένα" Part 2 "Αχ, αυτό το άρωμά σου"

Τα παιδιά είχαν φέρει τις κιθάρες και τραγουδούσαν σε κύκλο στην μέση του πάρκου. Μερικά μέτρα μακριά από το σημείο που καθόμασταν.
«…Χρειάζεται αυτή η διαδικασία , μήπως μπορέσω και σου πω το σ’αγαπώ...» ακούγονταν οι φωνές τους και εγώ σιγοψιθύριζα μέσα από την αγκαλιά του Μιχάλη.
«Χρειάζεται και διαδικασία;» είπε κοιτώντας με στα μάτια.
«Εσύ τι λες;» είπα ενώ σκεφτόμουν πως θέλω ν’ ακούσω το «σ’αγαπώ» από τα χείλη του όσο τίποτε άλλο.
Προτού προλάβει να απαντήσει , εγώ…
«Σ’αγαπώ»
Εσύ… φέρθηκες σαν ηλίθία…
Μα τι στον διάβολο κάνεις;!

Ναι, το εννοούσα.. Αλλά ήθελα να το ακούσω από τα χείλη του.
«Κι εγώ» είπε χωρίς να έχει πάρει τα μάτια του από τα δικά μου ενώ στα χείλη του σχηματιζόταν ένα χαμόγελο.
«Άμα θέλω το πιστεύω»
Γέλασε τόσο ώστε να τον ακούω μόνο εγώ. Σιγανά αλλά τόσο αληθινά…
«Κι εγώ… άμα θέλω το πιστεύω» είπε και με τράβηξε ακόμα πιο κοντά του.
Κάθε εκατοστό του κορμιού μου είχε γίνει ένα με το δικό του.

«…Χρειάζεται αυτή η διαδικασία, μήπως μπορέσω και σου πω το σ’αγαπώ…» επανέλαβαν τα παιδιά.
Γελάσαμε ξανά και έμπλεξα τα δάχτυλα μου με τα δικά του.
Εισέπνευσα…
Αχ, αυτό το άρωμά σου..

Σ’αγαπώ
Σ’αγαπώ
Σ’αγαπώ

Εφηβικοί Έρωτες

Γιατί κάθε φορά που είμαστε μαζί έχω την εντύπωση πως δεν θέλει να φύγω δεν θέλει να με αφήσει και όμως ένα «σ’αγαπώ» - τις ίδιες τις λέξεις, αυτές καθαυτές- δεν έχω ακούσει;

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

17-7-10 "Για σένα" Part 1 "Mε κοιτούσε στα μάτια"

Τον είδα να πλησιάζει.
Ήταν μέτρα μακριά μα ήμουν σίγουρη πως ήταν αυτός. Περπατούσε σταθερά στο πλάι του Αλέξη.
Χαιρέτισε τα παιδιά και ,σαν να με σταμπαρε μέσα στους υπόλοιπους, με πλησίασε... Φαινόταν σαν να μην υπήρχε άλλο άτομο στο οπτικό του πεδίο… Λες και τα γκριζομελί ματάκια του έβλεπαν μόνο εμένα.
Όταν έφτασε αρκετά κοντά μου , μας χώριζε λιγότερο από ένα μέτρο, σταμάτησε. Έπειτα φάνηκε σαν να είδε κάτι σαν έναυσμα στα μάτια μου και μείωσε την απόσταση που μας χώριζε με περισσότερη θέρμη.
Με αγκάλιασε από την μέση και εγώ αντανακλαστικά τύλιξα τα χέρια μου γύρω από τον λαιμό του. Δεν περίμενε τίποτε άλλο, με φίλησε.
Μπορεί να φανεί γελοίο, μα… όσο και αν το ήθελα δεν περίμενα πως θα με φιλήσει.
«Γειά» ψέλλισα και χαμογέλασα γλυκά.
«Γειά» μου απάντησε χαμογελώντας καλοσυνάτα.
Με αγκάλιασε από την μέση και φύγαμε μακριά από τους υπόλοιπους.
Καθήσαμε στο πιο απομακρυσμένο παγκάκι.
Βολεύτηκα στην θέση μου και τον κοίταξα χαζοχαρούμενα, γέλασε και με φίλησε ξανά. Με τράβηξε στην αγκαλιά του και έπειτα με σήκωσε για να ξανακάτσω. Πάνω του αυτή τη φορά.
Με κάθε μας φιλί γευόμουν το άρωμα του.
Δεν ήθελα να πάρει τα χέρια του από πάνω μου.
Δεν ήθελα!
«Στέλλα!»
Να πάρει!
«Τι;» είπα καθώς ξεκολλούσα τα χείλη μου από τα δικά του.
Εκείνος γέλασε με τον ήχο ενώ εγώ τον κοίταξα δαγκώνοντας τα χείλη μου.
«Εσύ κάνε δουλειά σου » ακούστηκε από μακριά η πονηρή φωνή της φίλης μου και εγώ έσκασα ένα γελάκι «την άλλη θέλω».
«Μμμ» πρόλαβα να απαντήσω προτού τα χείλη του γίνουν ξανά ένα με τα δικά μου.
«Μου έλειψες» ψιθύρισα ενώ φιλούσα τον λαιμό του.
«Και μένα» απάντησε καθώς χάιδευε την μέση μου.
Με κοιτούσε στα μάτια.

Στέλλα