Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Η συνέχεια μιας ιδέα ποιήματος




Συνέχεια…

Αγκάθια να τα πάλι, τα βλέπω πάλι εδώ
Μα για άλλο άντρα πια, κλαίω και πονώ
Καρδιά αγνή, μα από αισθήματα στεγνή
Δεν φταίω εγώ που η ζωή, με έκανε αναίσθητη

Δύο άντρες και οι δύο, μοιραίοι και δειλοί
Αγάπη πρόσφεραν, μα ήτανε πικρή
Το αίμα όλο πάρε, πια το ‘χω βαρεθεί
Προτιμάω την μοναξιά, που πια με έχει αποδεχτεί

Πιο σκοτεινή έχω γίνει, και ας έχω πια αλλάξει
Δεν με πειράζει πια, το αδειανό κρεβάτι
Κρετίνοι και υποκριτές, με αυτούς έχω μπουχτίσει
Ειλικρίνεια αμυδρή, δε θέλεις να την δείξεις

Βοήθεια αρνείσαι, η ψυχή σου παγερή
Γιατί τον εαυτό σου τον πονάς, δειλή μου εσύ ψυχή
Δεν φταις μονάχα εσύ, γνωρίζω αυτό καλά
Μα δε δικαιολογούσε, δε είμαι εγώ αυτή που σου έφαγε την τροφαντή μιλιά

Επιλογή την είχες, μα σου ‘ρθε όμως ξινή
Λάθος μεγάλο έκανες, που το σκοτάδι αποφάσισες να εμπιστευτείς
Με εμέ ανάγκη δεν υπάρχει, για εσέ να προσποιηθείς
Ξέρω καλά την αλήθεια, από την οποία προσπαθείς μάταια να κρυφτείς 

Προσπάθησα, με πρόδωσες, τι να ‘κανα και εγώ
Δεν θα σου ανοίξω ξανά την πόρτα, εάν θελήσω εσέ να ξαναδώ
Πες ότι θέλεις, δήθεν μοιραίε Κρητικέ
Τις μαντινάδες σου να τις επάρεις και σε καμία δήθεν γκόμενα να πας και να τις πεις
Εάν την καλή σου την ψυχή δε σταματήσεις να περιφρονείς

Ευαγγελία Γλέζου (vagg)

Δεν υπάρχουν σχόλια: