Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Ο Φρουρός-Ο κληρονόμος Κεφάλαιο 2



2
  «Τι είναι αυτές οι ασυναρτησίες? Ο πατέρας μου ήταν ένας απλός εργολάβος. Κοιτάξτε… δεν ξέρω ποιοι είστε και δεν με νοιάζει! Φύγετε και πάρτε και τον άλλο φτερωτό φίλο σας που είναι απέξω μαζί σας», είπε ο Τζέιμς και σήκωσε το ρόπαλο σε ύψος βολής.
«Νεαρέ είσαι αυθάδης. Το να είσαι φρουρός από κληρονομιά είναι προνόμιο που λίγοι έχουν και θα ήταν αφελής εκ μέρους σου να το απορρίψεις», είπε ο Λάιζαρ, η φωνή του εκκωφαντική στα αυτιά του αγοριού.
«Δεν είναι πιθανά αυτά που λέτε. Δεν είναι δυνατόν. Ούτε μπορείτε να το αποδείξετε»,  είπε ο Τζέιμς αντιγράφοντας το ύψος και τον τόνο του Κοκκινομάλλη άντρα μπροστά του. Για μια περίεργη στιγμή ένιωσε περηφάνια, αλλά στην σκέψη αυτή και μόνο του ήρθε να βάλει τα γέλια.
«Το σπίτι το έχει φτιάξει ο πατέρας σου. Είναι ειδικά φτιαγμένο για να εμποδίζει εισβολές με μια προστατευτική αύρα, τουλάχιστον για λίγο. Όχι θα το ήξερες αυτό. Αν δεν κάνω λάθος, ο Κορνίλιος, ο πατέρας σου χρησιμοποιούσε το υπόγειο σαν γραφείο στο οποίο και πέρναγε την περισσότερη ώρα. Επίσης έκανε συχνά ταξίδια και σου υπενθύμιζε συχνά να μην ψάχνεις τα πράγματα του. Είπα κάτι λάθος?», είπε ο Λάιζαρ αποφασισμένα.
«Όχι!», είπε το αγόρι εκπνέοντας ηχηρά και χαμηλώνοντας το ρόπαλο στα πλευρά του.
«Λοιπόν, τι λέτε να πάμε όλοι μαζί στο υπόγειο να σου δείξουμε, Τζέιμς, και εσένα την Κρύπτη?», είπε ο Τέλεμπορ προσπαθώντας να ανεβάσει το κέφι.
«Εντάξει!», είπαν με μια φωνή ο Τζέιμς και ο Λάιζαρ.
*
  Η πόρτα έτριξε όταν την άνοιξε ο Τζέιμς. Δεν είχε μπει στο γραφείο του πατέρα του από τότε που πέθανε. Ούτε η μητέρα του έμπαινε ποτέ, ούτε ο αδελφός του. Σκόνη στόλιζε τώρα τα έπιπλα του δωματίου.
«Αυτό είναι το γραφείο. Δεν είναι και πολύ καθαρό… Τι είπατε ότι πρέπει να βρω, πάλι?», ρώτησε το αγόρι απότομα τους δύο άντρες πίσω του.
«Στην βιβλιοθήκη υπάρχει ένα βιβλίο που μόνο εσύ θα μπορείς να βρεις… τώρα πια τουλάχιστον», είπε ο Λάιζαρ. «Θα ανοίξει την κρύπτη»
«Μου λες ότι θα πρέπει να κουνήσω όλα τα βιβλία δηλαδή!?», είπε ο Τζέιμς κουρασμένος και μόνο στην ιδέα.
«Ρίξε μια ματιά στα βιβλία. Όταν βρεις το σωστό θα το ξέρεις. Είναι προνόμιο που έχουν μόνο κληρονόμοι.», του απάντησε ο άντρας.
  Ο Τζέιμς στάθηκε άχαρα μπροστά από την βιβλιοθήκη και κλείνοντας τα μάτια του πήρε μια βαθιά ανάσα. Το ένστικτο του πήρε τον έλεγχο και το χέρι του άρχισε να κουνιέται. Τα δάχτυλα του έπιασαν ένα βιβλίο και το τράβηξε. Άνοιξε τα μάτια του και η βιβλιοθήκη βυθίστηκε στο έδαφος μπροστά του. Το βιβλίο που είχε τραβήξει είχε γλίστρησε μαζί με την βιβλιοθήκη στο πάτωμα αλλά ήξερε πιο ήταν.
«Το ημερολόγιο ενός κυνηγού.», σκέφτηκε φωναχτά.
«Τι?», ρώτησε ο Τέλεμπορ.
«Το βιβλίο που τράβηξα. Μου το διάβαζε ο πατέρας μου όταν ήμουνα μικρός», είπε ο Τζέιμς έκπληκτος.
«Τι συγκινητικό! Η κρύπτη είναι κάτω. Βλέπεις την σκάλα μπροστά σου? Αν ναι, κατέβα κάτω. Αν όχι, τότε ίσως θα ήθελες να σου κοιτάξουν τα μάτια», είπε ο Λάιζαρ ειρωνεύοντας τον. Ο Τζέιμς τον κοίταξε και θα τον αποκαλούσε άσχημα ονόματα αν ο Τέλεμπορ δεν τον σταματούσε. Ο ξανθός άντρας του έδωσε ένα συμπονετικό χαμόγελο και ένα ύφος που έλεγε, ξέρω πως νιώθεις! Ζω με αυτόν τον τύπο.
*
  Το δωμάτιο ήταν κατάλευκο και φωτιζόταν από ένα φως που, κανείς θα έλεγε, προερχόταν από όλη την επιφάνεια του ταβανιού. Ράφια με αντικείμενα και όπλα όλων των ειδών καθώς και βιβλία στόλιζαν όλους του τοίχους. Στο κέντρο της αίθουσας υπήρχε ένας τεράστιος πάγκος εργασίας που φαινόταν σαν να έβγαινε από το έδαφος. Στην επιφάνεια του υπήρχαν σχέδια με εξωπραγματικές ζωγραφιές και ονόματα.
«Μας πιστεύεις τώρα νεαρέ φρουρέ?», ρώτησε ο Λάιζαρ.
«Ναι», είπε απλά ο Τζέιμς και άρχισε να εξερευνά το δωμάτιο με δέος.
«Δεν είναι ωραίο?! Έλα Τζέιμς θα σου δείξω το αγαπημένο μου-», άρχισε να λέει ο Τέλεμπορ ενθουσιασμένα αλλά σταμάτησε όταν ο άλλος άντρας κούνησε αρνητικά το κεφάλι του.
«Και να ήθελα να σας βοηθήσω δεν ξέρω πως!», είπε ο Τζέιμς εξουθενωμένος. Το δέος που ένιωθε πριν είχε αντικατασταθεί να απορία και ενόχληση. Προσπάθησε να βρει κάτι στην συμπεριφορά του πατέρα του που να πρόδιδε την αληθινή δουλειά του. Δεν βρήκε καμία, εκτός από το ότι πέρναγε πολλές ώρες στο γραφείο του ανενόχλητος.
«Θα μάθεις με τον καιρό. Όχι ότι έχεις πολύ αλλά… Τέλος πάντων. Μάθε πως δεν είναι η πρώτη μας φορά εδώ. Το σπίτι σας είναι φτιαγμένο για την προστασία όσων είναι μέσα. Ο πατέρας σου επιθεωρούσε την πόλη και… έδιωχνε ανεπιθύμητους επισκέπτες. Επίσης ήταν καταφύγιο για φορείς δυνάμεων σαν εμάς. Αλλά για αυτό τον σκοπό υπάρχει η σοφίτα», εξήγησε ο Λάιζαρ.
«Τι?», ρώτησε στο άκουσμα της σοφίτας το αγόρι. «Άστο, δεν πειράζει. Δεν υπάρχει κάποιος άλλος φρουρός να με βοηθήσει τουλάχιστον? Μόνος δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι». Η απελπισία του άρχισε να φαίνεται και κρύος ιδρώτας έτρεχε από το μέτωπο του.
«Υπάρχουν βιβλία στο τοίχο στα δεξιά σου, αλλά… Θα χρειαστείς σίγουρα βοήθεια και νομίζω ξέρω τον κατάλληλο υποψήφιο»
«Ωραία. Πως θα τον βρω?», ρώτησε βιαστικά ο Τζέιμς.
«Αυτό άστο σε εμάς νεαρέ. Έχουμε τους τρόπου μας», είπε ο Λάιζαρ και ο Τέλεμπορ έγνεψε ότι συμφωνούσε.
«Τουλάχιστον πες μου το όνομα του»
«Ελάινα Ριντ»

Δεν υπάρχουν σχόλια: