Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Ένα φιλί


Η Χρύσα και ο Αλέξανδρος κάθονταν σε ένα απόμερο παγκάκι στο προαύλιο του σχολείου. Τα απογεύματα εκεί ήταν πάντα άδειο. Το κρύο αεράκι πιρούνιαζε την κοπέλα αναγκάζοντας την να κουρνιάσει όλο και πιο βαθιά στον ώμο του αγοριού δίπλα της. Ο Αλέξανδρος την κοίταξε και άφησε ένα κοφτό χαμογελάκι να διαμορφωθεί στο ως τότε ανέκφραστο πρόσωπο του. Την κοίταξε άλλη μια φορά και βυθίστηκε πάλι στις σκέψεις του. «Αχ, μόνο να ήξερες», σκεπτόταν μελαγχολώντας το αγόρι. Τον τελευταίο χρόνο τα αισθήματα του είχαν ξεπεράσει την δυνατή αγάπη της φιλίας τους, κάνοντας τον να την δει αλλιώς. Τώρα κάθε φορά που την έβλεπε, κάθε φορά που την είχε στην αγκαλιά του, κρύος ιδρώτας κυλούσε στον λεμό του και οι χτύποι τις καρδιάς του αυξάνονταν. Ήθελε τόσο πολύ να της το πει. Όμως κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του, η γλώσσα του δενόταν κόμπος και δυσκολευόταν να καταπιεί. Το ένιωθε ότι θα καταλάβαινε... αλλά φοβόταν. Οι σκέψεις του διακόπηκαν όταν η κοπέλα δίπλα του κουλουριάστηκε. Έβγαλε την ζακέτα του και την πέρασε στους ώμους του κοριτσιού το οποίο τον ευχαρίστησε με ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο.
«Ρε Άλεξ, πώς μπορείς να είσαι τόσο γλυκός. Μερικές φορές αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν βρισκόσουν στην βροχή. Χαχ.», είπε η Χρύσα όλο τσαχπινιά. Η αλήθεια είναι ότι και τα δικά της αισθήματα είχαν δυναμώσει τον τελευταίο καιρό. Όμως δεν ήξερε πώς να του το πει. Το αγόρι δεν μίλησε όμως γέλασε και αυτό αθόρυβα θέλοντας να μην χαλάσει την όμορφη ατμόσφαιρα που υπήρχε εκείνη την στιγμή με την ησυχία και τον μουντό καιρό. Ξαφνικά άρχισε να ψιχαλίζει.
«Χαχαχα. Ούτε μέντιουμ να ήσουν Χρύσα. Πάντος δεν νομίζω να λιώσω. Λοιπόν άντε να πηγαίνουμε γιατί θα μας πιάσει η βροχή στο δρόμο.», είπε ο Αλέξανδρος.
Λίγα λεπτά αργότερα όμως όσο περπατούσαν η βροχή δυνάμωσε και άρχισε να ρίχνει καρέκλες. Τα δύο παιδία έτρεξαν κάτω από μια μικρή βεραντόυλα ενός παλιού κτηρίου και στριμώχτηκαν εκεί. «Βράχηκες πολύ?», την ρώτησε ανήσυχα το αγόρι.
«Όχι, εντάξει είμαι.», απάντησε αυτή χαμηλόφωνα. Τότε μια ιδέα πέρασε από το μυαλό του αγοριού. «Ή τώρα ή ποτέ», σκεύτηκε. Στάθηκε κοντά και άνοιξε το στόμα του να μιλήσει. Όμως η Χρύσα έχοντας την ίδια ιδέα τον τράβηξε από τον γιακά του πουκαμίσου του και τον φίλησε. Ο Αλέξανδρος δεν αντιστάθηκε και αμέσως ένδωσε στο φιλί της. Τύλιξαν ο ένας τα χέρια του γύρω από την μέση του άλλου και σηνέχισαν το φιλί ασταμάτητοι.
Μόνοι μες την βροχή. Χωρίς έγνοιες, χωρίς κάποιον άλλο τρόπο διαφυγής. Κάτω από μια μικρή βεράντα, αθέατοι. Χωρίς κάποιον άλλο λόγο ύπαρξης. Το μόνο που είχε σημασία, ήταν εκείνο το φιλί, μόνο αυτό... και τίποτα άλλο.

vagg

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Αγάπη


Αγάπη... Είναι ένα περίεργο αίσθημα. Άλλοι την νιώθουμε, άλλοι την αγνοούμε. Αγάπη σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να θυσιάσει για τον άλλο και να χάσει τον εαυτό του για αυτόν. Αγάπη μπορεί να είναι ένα βλέμμα που σου δένει κόμπο το στομάχι, κάτι που σου προκαλεί άγχος και ένα περίεργο ενθουσιασμό. Άλλες φορές σε κάνει και φέρεσαι παράλογα. Όμως μπορεί και να σε πληγώσει... Ακόμα όμως και όταν η αγάπη δεν μοιράζετε ανάμεσα σε δύο ανθρώπους δεν παύει να υπάρχει. Η αληθινή αγάπη ποτέ δεν φεύγει. Πάντα θα μένει έστω και ένα μικρό κοτσάνι το οποίο μπορεί να σπάσει ανά πάσα στιγμή και να σε ρίξει πάλι σε αυτή. Όμως όταν την βρεις... θα είσαι πανευτυχής. Ότι και να σου συμβεί...
 Αγάπη είναι ένα χάδι, ένα φιλί...μια αγκαλιά. Ο άνθρωπος δεν επιβιώνει χωρίς αυτή. Η ζωή του δεν έχει νόημα χωρίς αυτή. Όσοι άνθρωποι  επιλέγουν να ζήσουν χωρίς αυτή μένουν δυστυχισμένη όλη τους την ζωή.
Αγάπη είναι ζωή....είναι όμως και θάνατος. Η αγάπη είναι κάτι, χωρίς το οποίο δεν μπορείς να ζήσεις, όμως είναι και που κάτι πολλές φορές όταν ζεις με αυτό, πεθαίνεις.
Η αγάπη.... είναι απλά μοναδική!

vagg

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Πρώτη μέρα στο σχολείο


 Η Χρύσα μπήκε στο προαύλιο του σχολείου. Επιτέλους Λύκειο. Πήρε μαι βαθιά ανάσα και κοίταξε γύρω της. Τα παιδιά, οι καθηγητές και η γερή μυρωδιά ιδρώτα την χτύπησαν κατακέφαλα. Τόσες αναμνήσεις... Μέσα στο πλήθος μπορούσε να ξεχωρίσει πολλούς γνωστούς αλλά και καινούργιους που ήρθαν από άλλο γυμνάσιο.
Ανάμεσα τους και ο Στέφανος. Όταν τα βλέμματα τους ενώθηκαν στο μυαλό της κοπέλας ήρθαν όλες οι στιγμές της περσινής χρονιάς. Όλες! Τα μάτια της έγιναν δύο σχισμές τρομάζοντας το αγόρι μπροστά της. Ο Στέφανος φυσικά και είχε τύψεις αλλά και η Χρύσα δεν ήξερε όλη την αλήθεια. Ούτε χρειαζόταν να την ξέρει. Η κοπέλα του γύρισε την πλάτη και άρχισε να περπατάει προς το μέρος κάποιον γνωστών κοριτσιών. Το αγόρι πήρε ένα αποφασιστικό ύφος και έτρεξε πίσω της. Η Χρύσα γύρισε μια στιγμή πίσω της και άρχισε να περπατάει πιο γρήγορα όμως αυτός την έπιασε από το μπράτσο και πριν προλάβει αυτή να αντιδράσει ο Στέφανος την τράβηξε κοντά του και την φίλησε. Η αντίδραση της ήταν στην αρχή σκληρή αλλά ύστερα μαλάκωσε και αφοσιώθηκε αποκλειστικά σε αυτό. Όταν το φιλί τελείωσε κοίταξε βαθιά στα καστανά του μάτια ψάχνοντας λογική. «Πως ξέρω ότι δεν θα με ξαναπληγώσεις?», σκεύτηκε η κοπέλα. Ο Στέφανος σαν να κατάλαβε την σκέψη της είπε «Ξέρεις ότι δεν το ήθελα... Ποτέ δεν έμαθες όλη την αλήθεια για το τι έγινε. Δεν μπορώ να ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον αλλά τώρα το μόνο που ξέρω είναι ότι σε θέλω πίσω και όλο το καλοκαίρι πάλευα να βρώ τρόπο να σου μιλήσω. Να βρω τα λόγια και το θάρρος να σε αντικρίσω. Ελπίζω όμως να καταλαβαίνεις ότι ακόμα σε αγαπώ». Η Χρύσα κοίταξε άλλη μια φορά στα μάτια του και δεν μίλησε... απλά του έδωσε άλλο ένα γλυκό φιλί και του έπιασε το χέρι χαμογελώντας. Τα λόγια ήταν περιττά πια. Ήξεραν και οι δύο τι ήθελαν και δεν θα άφηναν τίποτα να τους εμποδίσει ποτέ ξανά. Ή τουλάχιστον έτσι ήλπιζαν.

vagg

Μια μικρή προσπάθεια να επανέλθουμε


Τι κάνεις όταν η ζωή σου είναι άδεια? Όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις... τίποτα να γεμίσει το κενό που νιώθεις? Τρελές σκέψεις περνάνε στο μυαλό σου και οι αισθήσεις σου χτυπάνε κόκκινο. Το συναίσθημα φουντώνει και τα γόνατα σου κόβονται. Περνάς τις μέρες σου χαραμίζοντας την μικρή ζωή σου μπροστά στην οθόνη. Ακόμα και τα μόνα χόμπι που είχες τα έχεις παρατήσει. Κάνεις θα έλεγε ότι είσαι αξιολύπητος. Λίγοι είναι οι άνθρωποι που αγαπάς και ή είναι μακριά ή δεν τους βλέπεις παρά μόνο μία φορά τον μήνα. Έχεις ταλέντο. Είσαι χαρισματικός. Απλά... δεν το εκμεταλλεύεσαι. Μπορείς να μάθεις γρήγορα και προσαρμόζεσαι εύκολα. Όμως αυτή η μοναξιά.. το αίσθημα ότι κανένας δεν καταλαβαίνει την παρουσία σου στον χώρο. Ίσως νιώθεις έτσι. Ίσως το φαντάζεσαι. Όμως πρέπει να το πολεμήσεις. Όπως πάντα... Ζεις σε μια βαρετή ρουτίνα και κάθε μέρα κάνεις τα ίδια ξανά και ξανά. Μην αφήνεις τον εαυτό σου να χαθεί. Για μια φορά πάτα πόδι και αγνόησε τους άλλους. Πολύ πιθανόν να μην ξέρεις ακριβώς τι θέλεις, αλλά ξέρεις που να κατευθυνθείς. Όμως όπως πάντα, κανείς δεν σε παίρνει σοβαρά. Το μόνο που μένει είναι να κάτσεις και να περιμένεις κοιτάζοντας πάντα την θετική πλευρά των πραγμάτων. Ίσως λίγος σαρκασμός δεν θα έβλαπτε. Το γέλιο κάνει και καλό στην καρδιά. Όμως όποιος ξέρει να παλεύει και δεν χάνει την ελπίδα του στο τέλος νικάει. Κρατήσου... λίγο ακόμα... έστω και λίγο και θα δεις εσύ ο ίδιος θα βοηθήσεις στο τέλος τον εαυτό σου και τα πράγματα θα αλλάξουν. Θα γίνουν πιο φωτεινά.

vagg