Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Ασυναρτησία No.2

Ανακοινώνω πως:
Σήμερα έχω υποστεί συναισθηματική σύγχυση.

Σοβαρά.Ξύπνησα το πρωί με μια μελαγχολία που ήξερα πως οφειλόταν στα χθεσινοβραδινά μαζί με μια άγρια χαρά.
Δυο αντίθετα συναισθήματα που πάλευαν μέσα στο κεφάλι μου αναπαράγοντας τις σκηνές που αφορούσαν στο καθένα.

Παρόλα αυτά ένιωθα κενή.
Άνοιξα το msn και είδα τα μηνύματα που έλαβα ενώ ήμουν εκτός σύνδεσης.
Κοίταξα από ποιόν ήταν και πόσα. Μειδίασα.
Ξεκίνησα να διαβάζω.
Λίγο πιο πάνω από τα μισά αρχίζω να βουρκώνω.
Ανοίγω το λινκ που μου έστειλε και συνεχίζω την ανάγνωση με μουσική υπόκρουση.
Σε λίγο κλαίω κανονικά και ξέρω πως πια η χαρά και η μελαγχολία έχουν στραφεί ενωμένες στο κενό που με κατατρώει.

Είναι περίεργο να κλαις και να μην νιώθεις αλλά ταυτόχρονα να γίνεται μέσα σου μια έκρηξη συναισθημάτων.
Και αυτό επειδή μου το ζήτησες εσύ.
Είπες να μην στεναχωριέμαι και προσπαθώ ,όσο και αν κοροϊδεύω τον εαυτό μου λέγοντας του πως δεν με ενδιαφέρει και πως είμαι καλά.
Λέω ψέματα για σένα και πάλι βουρκώνω καθώς γράφω αυτές τις αράδες.
Περίεργο δεν είναι;

Ίσως τελικά, να μην υπάρχει κανένα κενό. Μόνο σκόρπια μελαγχολία και λύπη και ...φφφ...πόνος που προσπαθούν να με προστατεύσουν από την πιο έντονη μορφή τους.

Πραγματικά σ'ευχαριστώ που μου χάρισες όλες αυτές τις όμορφες στιγμές.Θα τις θυμάμαι με γλύκα :')


Η παιδική σου φίλη
Στέλλα.


3 σχόλια:

Nina είπε...

Όμορφο κείμενο...

Έλη είπε...

οταν μπορεις να κλαψεις δεν υπαρχει κενο...
κενο ειναι οταν δεν εχεις δακρυα...

και το χω νιωσει...
τοτε εισαι αδειος....
οταν δε νιωθεις ουτε πονο ουτε απελπισια ουτε θυμο ουτε μισος....
παρα πολυ ομορφα μας τα λες..

Moonlight είπε...

Nina,
Σ'ευχαριστώω (:

Έλη,
σ'ευχαριστώω πάρα πολύ:D
απλα ειναι το πως νιωθεις εκεινη την στιγμη, τα συναισθηματα που δεν μπορεις να περιγραψεις που δεν βρισκεις τις καταλληλες λεξεις (:

Και παλι σας ευχαριστω κοριτσιαα (:

Φιλιά