Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Mια κενή σελίδα...

Μια κενή σελίδα…
Χωρίς λέξεις.
Χωρίς αισθήματα.
Απρόσωπη.
Απλά άδεια..
Απλά κενή.

Νομίζω πως είναι ένα πιστό αντίγραφο της ψυχής σου!
Κενή!
Καμία λέξη…
Καθόλου αισθήματα…
Απρόσωπη ήσουν και απρόσωπη παρέμεινες…
Πάντα κενή.
Τίποτα δεν υπάρχει μέσα σου.
Δεν μπορείς να νιώσεις!
Δεν είσαι άνθρωπος εσύ…

Κάτι τέτοιο θυμάμαι σου είπα.
Συγγνώμη! Ήταν πάνω στον θυμό μου… Μην φύγεις σε παρακαλώ! Μείνε εδώ!

Παράξενο κορίτσι…
Γεμάτο εκπλήξεις…
Απρόβλεπτο!

Αυτά αγάπησα σε ‘σένα… Αυτή είσαι…

Σε πλήγωσαν τα λόγια μου…
Το βλέπω στα ματάκια σου!
Σ υ γ γ ν ώ μη...

Σε πλήγωσαν τα …

Κλαις!

Όχι! ΟΧΙ! Μην κλαις αγάπη μου! Μην κλαις…

Δεν μπορώ να σε πλησιάσω, να σου δείξω πως ακόμα σ’αγαπώ, πως πάντα θα σ’αγαπώ…
Απλά δεν μπορώ.
Καρδιά μου φοβάμαι… Θα σε πληγώσω…
Ανασαίνεις βαριά με του λιγμούς τα ταρακουνούν το νεραϊδένιο σωματάκι σου.
Κάτι με κρατάει πίσω.
Κάτι με κρατάει μακριά σου πριγκίπισσα μου.
Μ’ακούς;
«Σ’ΑΓΑΠΩ»
Με άκουσες μάλλον. Βλέπω τις άκρες των χειλιών σου να τραβιούνται , σαν από αόρατα νήματα, προς τα πάνω.
Τα νήματα κόβονται και το παραλίγο χαμόγελο πέφτει.
Σε πλησιάζω μα σταματώ απότομα. Ένας αόρατος τοίχος μας χωρίζει.
Γέρνεις λιγάκι το κεφάλι σου προς τα αριστερά σαν παραξενεμένο παιδάκι. Τα καστανά μαλλάκια σου πέφτουν στους ώμους.
Και με πλησιάζεις.
Για σένα δεν υπάρχει τοίχος. Για σένα δεν υπάρχουν περιορισμοί.
Έρχεσαι και με αγκαλιάζεις. Σε κρατώ σφιχτά και τα φλέφαρά σου πέφτουν καλύπτοντας τα όμορφα ματάκια σου. Βολεύεσαι καλύτερα στην αγκαλιά μου.
«Μην το ξανακάνεις αυτό…» μοιάζεις σαν να εκλιπαρείς.
«Μην μ’αφήσεις ποτέ…»
«Ποτέ καρδιά μου… Ποτέ!» λέω και σε φιλώ στο μέτωπο.
Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι τους δυο μας χέρι χέρι να προχωράμε στην υπόλοιπη ζωή μας…





♪ “Hey there Delilah” ♫








Φοβάμαι μήπως φύγεις και μ’ αφήσεις μετέωρο ανάμεσα σε δύο κόσμους … Τον δικό μου και τον δικό σου…


N.

Στέλλα

Δεν υπάρχουν σχόλια: