Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

17-7-10 "Για σένα" Part 2 "Αχ, αυτό το άρωμά σου"

Τα παιδιά είχαν φέρει τις κιθάρες και τραγουδούσαν σε κύκλο στην μέση του πάρκου. Μερικά μέτρα μακριά από το σημείο που καθόμασταν.
«…Χρειάζεται αυτή η διαδικασία , μήπως μπορέσω και σου πω το σ’αγαπώ...» ακούγονταν οι φωνές τους και εγώ σιγοψιθύριζα μέσα από την αγκαλιά του Μιχάλη.
«Χρειάζεται και διαδικασία;» είπε κοιτώντας με στα μάτια.
«Εσύ τι λες;» είπα ενώ σκεφτόμουν πως θέλω ν’ ακούσω το «σ’αγαπώ» από τα χείλη του όσο τίποτε άλλο.
Προτού προλάβει να απαντήσει , εγώ…
«Σ’αγαπώ»
Εσύ… φέρθηκες σαν ηλίθία…
Μα τι στον διάβολο κάνεις;!

Ναι, το εννοούσα.. Αλλά ήθελα να το ακούσω από τα χείλη του.
«Κι εγώ» είπε χωρίς να έχει πάρει τα μάτια του από τα δικά μου ενώ στα χείλη του σχηματιζόταν ένα χαμόγελο.
«Άμα θέλω το πιστεύω»
Γέλασε τόσο ώστε να τον ακούω μόνο εγώ. Σιγανά αλλά τόσο αληθινά…
«Κι εγώ… άμα θέλω το πιστεύω» είπε και με τράβηξε ακόμα πιο κοντά του.
Κάθε εκατοστό του κορμιού μου είχε γίνει ένα με το δικό του.

«…Χρειάζεται αυτή η διαδικασία, μήπως μπορέσω και σου πω το σ’αγαπώ…» επανέλαβαν τα παιδιά.
Γελάσαμε ξανά και έμπλεξα τα δάχτυλα μου με τα δικά του.
Εισέπνευσα…
Αχ, αυτό το άρωμά σου..

Σ’αγαπώ
Σ’αγαπώ
Σ’αγαπώ

Εφηβικοί Έρωτες

Γιατί κάθε φορά που είμαστε μαζί έχω την εντύπωση πως δεν θέλει να φύγω δεν θέλει να με αφήσει και όμως ένα «σ’αγαπώ» - τις ίδιες τις λέξεις, αυτές καθαυτές- δεν έχω ακούσει;

2 σχόλια:

Marian είπε...

Πολύ ωραίο κείμενο Στελλίτσα! Εύχομαι ο Μιχάλης να σ' αγαπάει τόσο όσο τον αγαπάς κι εσύ.

Ginny είπε...

Το ρομαντικό.
Γιατί μερικά πράγματα φαίνονται, δε λέγονται.
Το ψυχοφθόρο.
Γιατί μερικοί αισθάνονται αδύναμοι όταν το λένε. Συνήθως δεν αξίζουν.
Το ελπιδοφόρο.
Γιατί μερικοί κάνουν ορισμένα πράγματα με δικό τους ρυθμό.
Διάλεξε και πάρε!
Καλά να περνάς γλυκιά μου, και με το μαλακό τα σ'αγαπώ.;)