Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Κυνηγητό

Μπορεί κάποιος να με ακούσει, ν’ ακούσει την ιστορία μου;
-Κράτησε με σφιχτά απόψε… μονάχα αυτό ήθελα, άφησε με να σ’ αγαπήσω, μονάχα αυτό είπα.
Μα… τι σημαίνει να σε κρατούν σφιχτά;
-Κλείσε τα μάτια σου , ψιθύρισε γλυκά στ’ αφτί μου και με αγκάλισε.
Απλά υπάκουσα δεν υπήρχε λόγος να χαλάσω τη στιγμή με τις ανόητες σκέψεις μου. Την επόμενη στιγμή τα χείλη του άγγιξαν τα δικά μου. Διστακτικά αναζήτησα για το χέρι του μέσα στο σκοτάδι. Όταν το βρήκα έμπλεξα τα δάχτυλα μου ανάμεσα στα δικά του και ακούμπησα απαλά το κεφάλι μου στο στέρνο του. Το χέρι του ήταν ήδη ζεστό και το ένιωσα να πυρακτώνεται σαν βρήκε το δικό μου.
Έκανα ένα βήμα μπρος , ένα βήμα που με έφερνε ακόμη πιο κοντά του, το βήμα που ένωνε τα κορμιά μας.
Τύλιξε τα χέρια του γύρω μου σα να ήθελε να με προστατεύσει από κάτι, κάτι αόρατο. Μα μόνο ο εαυτός μου μπορούσε να με πληγώσει, εγώ ήμουν ο μοναδικός κίνδυνος. Ήθελα να τον προστατεύσω από μένα μα δεν είχα την δύναμη να κάνω πίσω, δεν είχα την δύναμη ν’ αντισταθώ στον πειρασμό.
Τα χέρια του τυλίχτηκαν στη μέση μου μα τα χείλη του δεν έβρισκαν ,πια ,καμία ανταπόκριση στα πεισματικά σφραγισμένα δικά μου.
Ήξερε πως φοβόμουν. Δεν προχώρησε άλλο, με τράβηξε ακόμα πιο κοντά του και ύστερα είπε : «Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα που δεν μπορεί να γίνει», ήξερα πως τα λόγια του είχαν κάποιο βαθύτερο νόημα που την δεδομένη στιγμή δεν ήμουν σε θέση να κατανοήσω.
Κοίταξα μέσα στα λαμπερά καφέ μάτια του. Μπορούσα να δω ότι αυτό που μόλις είχα πει τον πονούσε, θα μπορούσε να τον έχει σκοτώσει. Μόνο τα μάτια του τον πρόδιδαν , το πρόσωπο του ήταν ήρεμο, γαλήνιο μα και τόσο απόμακρο … ένας τόσο αποκρουστικός συνδυασμός, σίγουρα δεν ταίριαζε στο πρόσωπο του, πονούσα ακόμα περισσότερο όταν με κοιτούσε έτσι, για κάποιον ανεξήγητο λόγο ντρεπόμουν, ναι ντρεπόμουν.
Κοίταξα τ’ άστρα ψάχνοντας να βρω το δικό μου αστέρι , μόνο με ξαστεριά μπορούσα να το εντοπίσω και εκείνη η νύχτα ήταν η ιδανική.
"Ό,τι κι αν ψάχνεις είναι δίπλα σου, μπροστά σου". Τον κοίταξα, δεν φαινόταν να είχε ακούσει τίποτα, δεν φαινόταν να έχει μιλήσει ο ίδιος.
Είχα παραισθήσεις αυτό ήταν .
Και όμως οι παραισθήσεις μου ή ό,τι άλλο κι αν ήταν αυτό που μόλις είχα ακούσει ,είχε δίκιο! ΝΑΙ!
Πήρα τα μάτια μου από τον ξάστερο ουρανό και τον φίλησα αχόρταγα.
Ήξερα πλέον ότι η απόφαση είχε παρθεί. Τίποτα δεν θα άλλαζε ξανά, δεν θα άφηνα ποτέ ξανά τις αμφιβολίες μου να... Οι σκέψεις μου σβήστηκαν και παρασύρθηκα σ' ένα τρελό κυνηγητό.


By Ctella

Δεν υπάρχουν σχόλια: