Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Ασυναρτησία Νο.1

Τι μπορείς να πεις σε τούτες τις περιπτώσεις;
Η απάντηση είναι μια. Τίποτα. Μπορείς να κοιτάξεις. Μπορεί το βλέμμα του να διασταυρωθεί με το δικό σου μα δεν θα υποκύψεις, δεν θα μιλήσεις, δεν θα υπακούσεις.
Πως θα αντιδράσεις όμως;
Και εδώ η απάντηση είμαι μια και μοναδική. Ακαριαία. Αντανακλαστικά. Προτού μιλήσει, προτού κοιτάξει εσύ θα είσαι εκεί και θα περιμένεις.
Χαζές απορίες και χαζές διαπιστώσεις και ΌΛΑ ΧΑΖΆ!
Τίποτε δεν είναι αληθινό μα όλα υπάρχουν. Όλα ζουν, όλα πεθαίνουν .
Ασυναρτησίες καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του μυαλό μου και όμως κάποιες φορές βγάζουν νόημα. Κάποιες φορές με βοηθούν να φτάσω στον προορισμό μου, διαλύουν το σκοτάδι . Πολεμούν με τις αμφιβολίες μου και νικούν ενώ εγώ είμαι χαμένη. Χαμένη στον δικό μου πόλεμο. Χαμένη σε μια μάχη προαποφασισμένη . Γνωρίζω την έκβαση και όμως συνεχίζω , άλλοι το βρίσκουν άσκοπο μα δεν συμφωνώ! Ποτέ δεν συμφωνούσα με τους πολλούς. Πάντα πίστευα σε κάτι διαφορετικό , κάτι εξωπραγματικό , μα στον δικό μου κόσμο αληθινό.
Όλα τόσο αόριστα μα με τόσο νόημα!
Κανείς δεν καταλαβαίνει, κανείς δεν βοηθά , κανείς δεν απαντά.
Στους περισσότερους κανόνες υπάρχουν εξαιρέσεις μα καμία δεν μπορεί να επιβεβαιώσει τον δικό μου κανόνα, τα δικά μου «θέλω» και «πιστεύω».
Προσπαθείς να με καταλάβεις μα δεν μπορείς. Αντιδράς ακαριαία, αντανακλαστικά στο δικό μου τίποτα. Και όμως για εσένα και για εμένα κάτι ζει πίσω απ’ αυτή τη λέξη, πίσω απ’ αυτά τα έξι γράμματα.
Δεν με καταλαβαίνεις απόλυτα μα προσπαθείς. Θες να μου αλλάξεις μυαλό , να μου αποδείξεις πως η εξαίρεση που έχω καταδικάσει υπάρχει… Πως η μάχη δεν έχει τελειώσει… Πως μπορώ ν’ αλλάξω την έκβασή της.
Στ’ αλήθεια μπορώ; Έχω στ’ αλήθεια επιλογή; Έχω δικαίωμα να μην υπακούσω;
Ίσως ναι, ίσως όχι. Ίσως πριν το τέλος να καταλάβω.
Υπάρχει πολύς χρόνος μα όχι για χάσιμο .Θα ψάξω και θα σου πω.
Ασυναρτησίες χωρίς νόημα. Διάλογοι με τον εαυτό μου, με το μυαλό μου, με την καρδιά μου… μ΄ εσένα …
Προσπάθησε να καταλάβεις!Ξέρω ότι μπορείς.
Κατάλαβέ με! Ξέρω ότι μπορείς.
Αγάπησέ με! Το έχεις ήδη κάνει.
Οι σκέψεις σουλατσάρουν στους διαδρόμους του μυαλού μου κι εσύ προσπαθείς να συμβαδίσεις μαζί τους μα δεν μπορείς. Βρίσκουν παράθυρα, ανοίγουν τις κουρτίνες ενώ εσύ τυφλώνεσαι από τον ήλιο.
Δεν είναι λογικό . Αλλά τίποτα δεν είναι λογικό για να είναι αυτό. Καμία αντίδραση , κανένα ξέσπασμα, καμία κίνηση, κανένα βήμα.
ΛΆΘΟΣ! Το βήμα έχει λογική, ελάχιστη αλλά κάπου μέσα του- αν ψάξεις βαθιά- υπάρχει. Το βήμα είναι μια αντίδραση του κορμιού. Σε φέρνει ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που θέλεις.
Χωρίς να το σκεφτώ κάνω κι εγώ ένα βήμα προς το μέρος σου. Εσύ είσαι αυτό που θέλω
Προσπαθείς να συμβαδίσεις με τις σκέψεις μου μα δεν τα καταφέρνεις, χάνεσαι. Προσπάθησε ξέρω ότι μπορείς!

Στέλλα

Κυνηγητό

Μπορεί κάποιος να με ακούσει, ν’ ακούσει την ιστορία μου;
-Κράτησε με σφιχτά απόψε… μονάχα αυτό ήθελα, άφησε με να σ’ αγαπήσω, μονάχα αυτό είπα.
Μα… τι σημαίνει να σε κρατούν σφιχτά;
-Κλείσε τα μάτια σου , ψιθύρισε γλυκά στ’ αφτί μου και με αγκάλισε.
Απλά υπάκουσα δεν υπήρχε λόγος να χαλάσω τη στιγμή με τις ανόητες σκέψεις μου. Την επόμενη στιγμή τα χείλη του άγγιξαν τα δικά μου. Διστακτικά αναζήτησα για το χέρι του μέσα στο σκοτάδι. Όταν το βρήκα έμπλεξα τα δάχτυλα μου ανάμεσα στα δικά του και ακούμπησα απαλά το κεφάλι μου στο στέρνο του. Το χέρι του ήταν ήδη ζεστό και το ένιωσα να πυρακτώνεται σαν βρήκε το δικό μου.
Έκανα ένα βήμα μπρος , ένα βήμα που με έφερνε ακόμη πιο κοντά του, το βήμα που ένωνε τα κορμιά μας.
Τύλιξε τα χέρια του γύρω μου σα να ήθελε να με προστατεύσει από κάτι, κάτι αόρατο. Μα μόνο ο εαυτός μου μπορούσε να με πληγώσει, εγώ ήμουν ο μοναδικός κίνδυνος. Ήθελα να τον προστατεύσω από μένα μα δεν είχα την δύναμη να κάνω πίσω, δεν είχα την δύναμη ν’ αντισταθώ στον πειρασμό.
Τα χέρια του τυλίχτηκαν στη μέση μου μα τα χείλη του δεν έβρισκαν ,πια ,καμία ανταπόκριση στα πεισματικά σφραγισμένα δικά μου.
Ήξερε πως φοβόμουν. Δεν προχώρησε άλλο, με τράβηξε ακόμα πιο κοντά του και ύστερα είπε : «Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα που δεν μπορεί να γίνει», ήξερα πως τα λόγια του είχαν κάποιο βαθύτερο νόημα που την δεδομένη στιγμή δεν ήμουν σε θέση να κατανοήσω.
Κοίταξα μέσα στα λαμπερά καφέ μάτια του. Μπορούσα να δω ότι αυτό που μόλις είχα πει τον πονούσε, θα μπορούσε να τον έχει σκοτώσει. Μόνο τα μάτια του τον πρόδιδαν , το πρόσωπο του ήταν ήρεμο, γαλήνιο μα και τόσο απόμακρο … ένας τόσο αποκρουστικός συνδυασμός, σίγουρα δεν ταίριαζε στο πρόσωπο του, πονούσα ακόμα περισσότερο όταν με κοιτούσε έτσι, για κάποιον ανεξήγητο λόγο ντρεπόμουν, ναι ντρεπόμουν.
Κοίταξα τ’ άστρα ψάχνοντας να βρω το δικό μου αστέρι , μόνο με ξαστεριά μπορούσα να το εντοπίσω και εκείνη η νύχτα ήταν η ιδανική.
"Ό,τι κι αν ψάχνεις είναι δίπλα σου, μπροστά σου". Τον κοίταξα, δεν φαινόταν να είχε ακούσει τίποτα, δεν φαινόταν να έχει μιλήσει ο ίδιος.
Είχα παραισθήσεις αυτό ήταν .
Και όμως οι παραισθήσεις μου ή ό,τι άλλο κι αν ήταν αυτό που μόλις είχα ακούσει ,είχε δίκιο! ΝΑΙ!
Πήρα τα μάτια μου από τον ξάστερο ουρανό και τον φίλησα αχόρταγα.
Ήξερα πλέον ότι η απόφαση είχε παρθεί. Τίποτα δεν θα άλλαζε ξανά, δεν θα άφηνα ποτέ ξανά τις αμφιβολίες μου να... Οι σκέψεις μου σβήστηκαν και παρασύρθηκα σ' ένα τρελό κυνηγητό.


By Ctella

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Music

Μουσική στα αυτιά μου! Την ακούω και ταξιδεύω σε άλλους ορίζοντες! Τραγουδάω, χορεύω και νιώθω την μουσική σαν κάτι δικό μου! Χωρίς αυτήν η ζωή μου θα ήταν κάτι ανούσιο! Θα ήταν άδεια. Αχ αυτή η μελωδία! Τόσο όμορφη, τόσο γλυκιά! Με τραβάει, με τραβάει μακριά. Νιώθω τόσο όμορφα όταν την ακούω! Ξαφνικά σταματάει. Κοιτάω γύρω μου και δεν είμαι πια στην πράσινη γεμάτη λουλούδια αυλή μου. Βρίσκομαι στο σκοτάδι! Εκεί που κανένας δεν μπορεί να δει, να νιώσει! Όμως πως γίνετε μια τόσο γλυκιά μελωδία να με φέρει σε ένα μέρος σαν αυτό? Ακούω βήματα, όμως δεν βλέπω κανέναν να πλησιάζει. Κοιτάω δεξιά, κοιτάω αριστερά, αλλά τίποτα. Έτσι κοιτάω πίσω μου. Το μόνο που πρόλαβα να δω είναι μια σκιά. Μόνο αυτό θυμάμαι. Όταν ξύπνησα το σκοτάδι είχε φύγει και φώς είχε πλημμυρίσει τον τόπο γύρω μου. Σηκώθηκα για να δω που είμαι. Κάτι μου θύμιζε. Αυτή η αίσθηση. Την έχω ξανανιώσει. Όμως… Δεν θυμάμαι. Γύρω μου δεν υπήρχε κανείς. Προσπάθησα να φωνάξω. Όμως Χωρίς ανταπόκριση. Μέσα ένιωθα ένα μεγάλο κενό. Μια σκιά σαν εκείνη στο σκοτάδι με πλησίασε. Έδειχνε σαν να μ μιλούσε. Όμως χωρίς εγώ να την ακούω. Προσπάθησα να του μιλήσω. Όμως φαίνετε σαν να μην με καταλαβαίνει. Τι συμβαίνει? Γιατί δεν την ακούω? Γιατί δεν ακούω την φωνή μου. Τώρα θυμάμαι! Αυτή η σκιά. Όταν την είδα την άλλα φορά στο σκοτάδι ένιωσα σαν να με πνίγει και δυνατούς θορύβους να τρυπάνε τα αυτιά μου. Μετά λιποθύμησα. Όμως γιατί? Δηλαδή…δεν θα μπορώ πια να ακούω την μουσική μου? Ούτε να τραγουδάω? Μα αυτό σημαίνει…? Μια στιγμή! Η σκιά με πλησιάζει. Σπεύδω να τρέξω αλλά τα πόδια μου έχουν στυλώσει στην θέση τους και δεν μπορούσα να τα κουνήσω! Εκείνη η αίσθηση που είχα πριν επέστρεψε και πόνος άρχισε να πλημμυρίζει όλο μου το κορμί. Δεν άντεξα και έπεσα κάτω στο σκληρό έδαφος. Έκλεισα τα μάτια και ευχήθηκα αυτό να περάσει. Ξαφνικά ο πόνος εξαφανίστηκε. Άνοιξα τα μάτια και βρισκόμουν πάλι στην πράσινη αυλή μου. Από πάνω βρισκόταν πολύς κόσμος και με κοίταγε με ένα πολύ ανήσυχο βλέμμα. Σηκώνομαι και κοιτάω γύρω μου. Η σκιά δεν ήταν πια εκεί. Λες αυτό να ήταν απλά ένα όνειρο? Απλά ένας εφιάλτης? Μα τότε γιατί έμοιαζε τόσο αληθινό στα μάτια μου? Γιατί αυτός ο πόνος και αυτή η μελωδία ήταν τόσο ζωντανά? Γιατί?

by Vag

Anime Music Pictures, Images and Photos

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010

Μάτια Δίχως Λογική

Μου λες τα μάτια σου να μην τα αγαπώ… Και να μην πάψω να πιστεύω στα δικά μου. Μ’ αυτά τα μάτια όπου χαθώ κι όπου βρεθώ τα έχω πίσω μου και μέσα και μπροστά μου.
Έκλαψα, έκλαψα αρκετά και όμως συνεχίζω. Μετά το «αντίο» δεν υπάρχει λογική. Μετά το τέλος, το κορμί δεν υπακούει. Μόνο πονάει. Τα δάκρυα είναι σαν ωκεανός , δεν στερεύουν ποτέ. Απλά σε πνίγουν σε κάθε του θύμηση. Δεν υπάρχει τίποτα πια εδώ. Δεν θέλω να είμαι εδώ και όμως μένω στάσιμη. Όταν πληγωθείς βαθιά , οι πληγές δεν γιατρεύονται.
Αγάπησα αληθινά , τόσο βαθιά που δεν υπήρχε επιστροφή. Το ήξερα.
Πληγώθηκα χωρίς να το περιμένω, δεν υπήρχε καμία προειδοποίηση γι’ αυτό που θα υποστώ.
Πόνεσα παραπάνω απ’ όσο άντεχα.
Δεν μου άξιζε όμως, δεν είχα κάνει τίποτα. Μόνο σ’ αγάπησα.
Όπου κι αν κοιτάξω είσαι εσύ. Βλέπω τα μάτια σου γεμάτα πόνο. Πόνο δίχως λογική. Δεν υπάρχει λόγος να πονάς, πονάω εγώ και για τους δυο μας.
«Μην κλαις»! Μα από πού ακούγεται αυτή η φωνή, η φωνή σου;
«Μην κλαις»!
«Πες μου που είσαι»! Τώρα φωνάζω, ναι φωνάζω. «Απάντησε μου, που είσαι; ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;» Τα δάκρυα γίνονται εντονότερα και το οπτικό μου πεδίο θολώνει, δεν με νοιάζει, δεν θέλω να δω, θέλω μονάχα ν’ ακούσω. «ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;», και επιτέλους ο πόνος νικά αυτό ήθελα τόσο καιρό. Να μπει ένα τέλος σε όλον αυτό το παραλογισμό. Το βλέμμα μου παγώνει και το τελευταίο μου χαμόγελο απλώνεται στα χείλη. Είμαι παράλογα χαρούμενη. Τα μάτια μου κλείνουν και το σώμα μου γίνεται άκαμπτο. Δεν σκέφτομαι πια, απλά εξακολουθώ να σ’ αγαπώ.

Βy Ctella