Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Ασυναρτησία Νο.3

Χαιρετώ όλα τα φρούτα αυτού του μπλογκ (:

Με αφορμή τις σημερινές μου σκέψεις, επιτρέψτε μου για σήμερα να είμαι μια μπανάνα.

Είμαι μια ζουμερή μπανάνα λοιπόν. Ολόφρεσκη και λαχταριστή.
Κάποιοι με βλέπουν και λιγουρεύονται την υφή μου, θέλουν να βγάλουν την φλούδα μου και να με καταβροχθίσουν. 
Κάποιοι άλλοι είναι αλλεργικοί στις μπανάνες ή ίσως η γεύση και η υφή μου τους φέρουν αηδία. Αυτοί ίσως προτιμούν τα αχλάδια. Αυτοί ίσως θελήσουν να μεταμορφωθώ σε ένα από αυτά.
Τι απαντώ σε αυτούς;
"Φίλε μου συγγνώμη. Θα ήθελα πολύ να γίνω ένα όμορφο αχλάδι για σένα αλλά.. όπως βλέπεις είμαι μπανάνα".

Θλιβερό δεν είναι να είσαι μια πεντανόστιμη μπανάνα και επειδή βρέθηκε ένα αχλάδι στον δρόμο σου και θέλει να γίνεις σαν και αυτό να αλλάξεις; 

Χάσιμο χρόνου να είσαι μπανάνα και να προσπαθείς να γίνεις αχλάδι.

Συγγνώμη λοιπόν σε αυτούς που απογοήτευσα αλλά.. όπως βλέπετε τόσα χρόνια είμαι μπανάνα. Δεν θα αλλάξω ξαφνικά επειδή θέλετε ένα αχλάδι στο πλευρό σας.
Αν πραγματικά μα αγαπάτε θα πρέπει να κάνουμε μαζί μια φρουτοσαλάτα και που ξέρεις; 
Μπορεί τελικά να φτιάξουμε μαζί μια καινούρια γεύση(;


Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Ασυναρτησία No.2

Ανακοινώνω πως:
Σήμερα έχω υποστεί συναισθηματική σύγχυση.

Σοβαρά.Ξύπνησα το πρωί με μια μελαγχολία που ήξερα πως οφειλόταν στα χθεσινοβραδινά μαζί με μια άγρια χαρά.
Δυο αντίθετα συναισθήματα που πάλευαν μέσα στο κεφάλι μου αναπαράγοντας τις σκηνές που αφορούσαν στο καθένα.

Παρόλα αυτά ένιωθα κενή.
Άνοιξα το msn και είδα τα μηνύματα που έλαβα ενώ ήμουν εκτός σύνδεσης.
Κοίταξα από ποιόν ήταν και πόσα. Μειδίασα.
Ξεκίνησα να διαβάζω.
Λίγο πιο πάνω από τα μισά αρχίζω να βουρκώνω.
Ανοίγω το λινκ που μου έστειλε και συνεχίζω την ανάγνωση με μουσική υπόκρουση.
Σε λίγο κλαίω κανονικά και ξέρω πως πια η χαρά και η μελαγχολία έχουν στραφεί ενωμένες στο κενό που με κατατρώει.

Είναι περίεργο να κλαις και να μην νιώθεις αλλά ταυτόχρονα να γίνεται μέσα σου μια έκρηξη συναισθημάτων.
Και αυτό επειδή μου το ζήτησες εσύ.
Είπες να μην στεναχωριέμαι και προσπαθώ ,όσο και αν κοροϊδεύω τον εαυτό μου λέγοντας του πως δεν με ενδιαφέρει και πως είμαι καλά.
Λέω ψέματα για σένα και πάλι βουρκώνω καθώς γράφω αυτές τις αράδες.
Περίεργο δεν είναι;

Ίσως τελικά, να μην υπάρχει κανένα κενό. Μόνο σκόρπια μελαγχολία και λύπη και ...φφφ...πόνος που προσπαθούν να με προστατεύσουν από την πιο έντονη μορφή τους.

Πραγματικά σ'ευχαριστώ που μου χάρισες όλες αυτές τις όμορφες στιγμές.Θα τις θυμάμαι με γλύκα :')


Η παιδική σου φίλη
Στέλλα.


Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

100 λογοι για να ερθουν τα Χριστουγεννα πιο γρηηγορα :D

1) Γιατι εχω βαρεθειι την μουρμουυυρα(Παιδιά σοβαρά η κατάσταση δεν παλεύεται άλλο)
2) Γιατι θα παω Κυθηρααα *.*
3) Γιατι επιτελους θα δω την Αθανασια και την Ματινα ♥
4) Για να πιω ολο το Βοσπορο με ζεστη σοκολατα (Υ)
5) Για να φορεσωωωω τα σκουφακια μου ^.^
6) Για να στολισω το δεντρακι μου (Y)
7) Γιατι τρελαινομαι για τον χιονοποοοολεμοο :D που δεν παιζω αφου δεν ριχνει χιονι 
8) Γιατι μαρες να κοιμαμαι με τις ωρες όταν βρεχειι
9) Για να νιωσω μια γλυκια ελξη προς οτιδηποτε ζεστο :Ρ
10) Για να βγαινωωω βολτιτσες με τα παιδακια μμ ♥
11) Για να τραγουσαω ολη την ωρα το “all I want for Christmas is youu” απο μεσα μου
12) Για να χορευω σε ολο το σπιτι τραγουδωντας

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι μα είσαι πάλι μακριά μου
αχ και να σ' είχα εδώ μωρό μου στο πλευρό μου αγκαλιά μου

Ναι Χριστούγεννα ήταν πάλι μα είσαι πάλι μακριά μου
μόνο εσένα έχω μωρό μου στο μυαλό μου
στην καρδιά μου

Χριστούγεννα, Χριστούγεννα ευτυχισμένα
δεν γίνονται δεν γίνονται χωρίς εσένα
Χριστούγεννα, Χριστούγεννα ευτυχισμένα
δεν γίνονται καρδούλα μου χωρίς εσένα ♥
13) Για να φαω του σκασμου μελομακαρονα κ’ κουραμπιεδες (καιιι να τα χασω μεχρι το Πασχα που θα τα ξαναπαρω -.-)
14) Γιατι μου εχει λειψει το να μην ξερω τι μερα ειν
15) Γιατι μου θυμιζει ταινια ο τροπος που ζεσταινω τα χερια μου στο τζακι
16) Γιατι θελω να κανω συννεφακια όταν μιλαωω
17) Γιατι δεν θα χρειαζεται να σκεφτομαι το μαλλι μου με τα σκουφακι ^.^
18) Γιατι ειναι οι μερες του Ρουντολφ :Ρ
19) Φωτισμενοι δρομοι και τραγουδια απ τα μεγαφωναα
20) Γιατι θα τραγουδαω Χριστουγεννιατικα τραγουδια και θα ειμαι επιτελους μεσα στο κλιμα
21) Γιατι μπορει να υπαρχει οικονομικη κριση αλλα τα Χριστουγεννα υπαρχει και οικονομικη ενισχυση :Ρ
22) Γιατι θελω να βγαλω οσες φωτογραφιες δεν εβγαλα ποτεε (ακμ κ αν ειμ σκατα :P)
23) Γιατι θελω να εχω τις καλυτερες αναμνησεις από τα X-MAS 2010
24) Δωρακιαααα :D:D:D (Y) (Y) (Y) :$
25) Γιατι το κρυοο σφιγγει το δερμα
26) Γιατι το κοκκινο κραγιον ταιριαζει με το κλιμα
27) Γιατι θα ερθουν οι εκπτωσεις κ’ θα παρω επιτελους τις μποτες που εχω βαλει τοσο καιρο στο ματι!
28) Γιατι θα τριζουν τα δοντακια μου απο το κρυο κ’ εγω θα χαζοχαιρομαι
29) Γιατι εχουμε ελευθερια για τρελες (A)
30) Γιατι θα εχω απεριοριστο χρονο να κοιταζω τα λαμπακια του Χριστουγεννιατικου δεντρου
31) Γιατι αλλαζω διαθεεσηη
32) Γιατι θα καθομαι στο λαπτοπ ψαχνοντας quotes για τα Χριστουγεννα ακουγοντας το “Last Christmas”
33) Γιατι με λιγη θελησει μπορει να υπαρξει αρκετη αγαπη για οοολους (:
34) Γιατι μαρες να φαινομαι σαν μπομπα από τα πολλα ρουχα που φοραω :$
35) Γιατι με τα Χριστουγεεννα χαιρομαστε ολοι
36) Γιατι οι βολτες ποτε δεν σταματανεεε xD
37) Για να λιωσω στις ταινιεςς
38) Για να βγαινω απο τα μαγαζια παραμονη Χριστουγεννων φορτωμενη με τσαντες και να σκεφτομαι τι θα βαλω στην αλλαγη του χρονου :/ xD
39) Για να βγαλω βιντεο “Im singing in the rain” με τα τρελοκοριτσαα <3
40) Γιατι κ εμενα μαρεσει να στεκομαι διπλα από τους κουνιστους Αι Βασιληδες
41) Για να φορεσω το κλασσικο σκουφι του Αι Βασιλη και γυρναω στην Πατρα
42) Γιατι φετος θελω να κανω ότι δεν εκανα τα υπολοιπα χρονια
43) Γιατι είναι τα προτελευταια X-MAS πριν το 2012 :P
44) Γιατι τρωω και δεν νιωθω τυψεις(Α)
45) Γιατι περναω καλα με οοοοοολους
46) Γιατι η γιορτινη ατμοσφαιρα μου επιτρεπει να χαζοχαιρομαι περισσοτερο απ ότι συνηθως :Ρ
47) Γιατι ειναι γιορτη παιδιων, εφηβων, ενηλικων ΚΑΙ υπερηλιικων :D
48) Γιατι τα Χριστουγεννα μας φερνουν πιο κονταα
49) Γιατι μαρες να βλεπω την διαφημιση του Jumbo (27 to gooo)
50) Γιατι κουκουλωνομαι με το παπλωμα κοιτωντας τα φωτακια με τους Αι Βασιληδες στο δωματιοο μ
51) Γιατι ξαπλωνω στο χαλι χαζευοντας το δεντρο
52) Γιατι εχω τις καλυτερες αναμνησεις απο τα X- MAS
53) Γιατι ολοι στολιζουν τα σπιτια τους
54) Γιατι τα ψωνια τα Χριστουγεννα εχουν άλλο.. αεεερα
55) Γιατι φουσκωνουν και κοκκινιζουν τα μαγουλα μου -.-
56) Γιατι ανοιγει η καρδια μου και δεν εκνευριζομαι(…ευκολα)
57) Γιατι ολα μοιαζουν πιοο… χαρουμενα
58) Γιατι ολοι γινονται πιο υπομονετικοι κ’ ανεκτικοι
59) Γιατι κλεινουν τα σχολειαα και ξεκουραζομαστε ολοιι
60) Γιατι ξεφευγουμε από τα συνηθισμενα
61) Γιατι ποτεεεεεεεεε δεν βαριεσαι να καθεσαι μεσα στο παπλωμα χουχουλιαζοντας
62) Γιατι θα κρυωνω αλλα θα μαρες
63) Γιατι ο καθενας μας εχει την ευκαρια να νιωσει τυχερος κερδιζοντας το φλουρι
64) Γιατι κ εγω γινομαι χαλια με την ζαχαρη αχνη της Βασιλοπιτας
65) Γιατι θελω κ εγωω να φιληθω κατω από το Χριστουγεννιατικο δεντρο
66) Γιατι και μενα μαρεσουν τα μεγαλα τραπεζια γεματα με ατομα που αγαπωω
67) Γιατι καποτε ολοι πιστεψαμε στον Αι Βασιληη
68) Γιατι θελω για μια φορα να δω τους εργατες να βαζουν στους δρομους τα Χριστουγεννιατικα φωτακια
69) Γιατι ολοι αγοραζουμε coca-cola για να δουμε την Χριστουγεννιατικη διαφημιση που εχει πανω το μπουκαλι
70) Γιατι μαρεσει να ρωταω τα παιδακια «τι θα σου φερει ο Αι Βασιλης;»
71) Γιατι μαρεσει να διαβεβαιωνω τα παιδακια ότι υπαρχει Αι Βασιλης!
72) Γιατι χαιρομαι όταν βλεπω τα προσωπακια να λαμπουν σαν τους το λεω (^^)
73) Γιατι οσο και να μην το παραδεχομαι ΘΕΕΕΕΛΩ να μου τυχει και φετος το φλουρι
74) Γιατι τοσο απλη αλλα και τοσο συμβολικη η βασιλοπιτα είναι τεεεελειααα
75) Γιατι η πλατεια Γεωργιου γεμιζει κοσμο και ολοκληρη η Αγ. Νικολαου ασφυκτια
76) Γιατι μεσα στο αουα βλεπεις ατομα που ειχες να δεις χροοοονια
77) Γιατι μεσα στο αουα γνωριζειςς κοσμοο
78) Για γουσταρω να χορευω στον δρομο και να μιλαω στους περαστικους που με κοιτανε και χαμογελανεε
79) Γιατι κανω μπρατσα κρατωντας την λεοπαρ (:Ρ) ομπρελα μ :Ρ
80) Γιατι μαρεσουν τα arGOODakia στα Goody’s
81) Γιατι υπαρχει περιπτωση καποια γουρουνια (:/) να ευαισθητοποιηθουν
82) Γιατι μπορειι να το παιζουμε μεγαλοι αλλα ακομα λεμε τα καλανταα
83) Γιατι μαζευεται ολο το σοι και συνειδητοποιεις ότι ξερεις ελαχιστους
84) Γιατι τρωμε τον αμπακο και δεν χορταινουμε
85) Γιατι το κασκοοολ και τα γαντια είναι πλεον μονιμο αξεσουαρ
86) Γιατι κάθε φορα που περναω από τα Ψηλαλωνιαα χαζευω το τεραστιο Χριστουννιατικο δεεντροο
87) Γιατι κοιμομαστε μαζιι με φιλους
88) Γιατι η μελαγχολια θα σε πιασει καποια μερα
89) Γιατι υπαρχει χρονος για οολες τις βιτρινες
90) Γιατι μολις οι διακοπες θα φτανουν στο τελος τους θα εχω ηδη ξεκινησει και μετραω τις μερες μεχρι το Καρναβαλιιι
91) Γιατι η χαρα που νιωθεις όταν ξετυλιγεις το πρωτο πακετο ειναι απεριγραπτη
92) Γιατι η χαρα που νιωθεις όταν ξετυλιγεις το δευτερο πακετο ειναι απεριγραπτη
93) Γιατι η χαρα που νιωθεις όταν ξετυλιγεις …τα δωρα σου είναι απεριοριστη και .. δεν περιγραφεται (muahahaha)
94) Γιατι αν δεν εχεις τα Χριστουγεννα μεσα στην καρδια σου δεν προκειται να τα βρεις κατω από κανενα Χριστουγεννιατικο δεντρο
95) Γιατι baby ... all I want for a Christmas is… U :D
96) Γιατι δεν μπορω να βρω τα αρνητικα των Χ-ΜΑS
97) Γιατι ποτε δεν ξερεις τι θα φερουν οι.. holy-days
98) Γιατι απλα τα Α-Γ-Α-Π-Ω!
99) Γιατιι τα Χ-ΜΑS εκπληρωνουν κάθε μας επιθυμια και ο κοσμος μας ισως αλλαξει χωρις να το καταλαβουμε (:
100) Γιατι οσο χαζοχαρουμενη και αν φαινομαι σε καποια απο τα παραπανω δεν με νοιαζει :D

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

33 Μέρες Για Τα Χριστούγεννα

Το Χριστουγεννιάτικο κλίμα έχει κουρνιάσει από νωρίς φέτος στην καρδιά μου.
Αν και πλέον κανείς δεν διαβάζει τούτο δω το blog, λόγω της μελαγχολίας που με καταβάλει ,σήμερα -και τονίζω το σήμερα διότι είμαι ένα ιδιόρρυθμο άτομο το οποίο την μια μέρα μπορεί να πλέει με την βαρκούλα του σε πελάγη ευτυχίας και την επομένη είναι... έτσι- βρήκα την ευκαιρία να μιλήσω σε κάποιον ακόμα και αν δεν μου απαντήσει .. Ακόμα και αν τούτες τις αράδες δεν τις διαβάσει κανείς.

Λένε πως η μελαγχολία πάει πακέτο με τα Χριστούγεννα, πως κάποια στιγμή μέσα στα χριστουγεννιάτικα φώτα και τις χαρούμενες παρέες που γελούν στους δρόμους μπορείς να νιώσεις μόνος.
Και αν σε πιάνει 33 μέρες πριν τον εορτασμό της γέννησης του Ιησού;
Τότε αυτό τι σημαίνει;
Αυτό σημαίνει πως η μελαγχολία σου δεν έχει καμία σχέση με τα χριστουγεννιάτικα δέντρα ή με τους κουνιστούς Άι- Βασίληδες που σε χαιρετούν εύθυμα. Αυτό σημαίνει πως η μελαγχολία σου οφείλεται σε κάτι τελείως διαφορετικό και ρίχνεις το φταίξιμο σε αυτήν την τόσο όμορφη γιορτή για να νιώσεις εσύ ελεύθερος , για να αθωώσεις τις δικές σου πράξεις ή κάποιου ατόμου που αγαπάς και δεν θες να το ενοχοποιήσεις για το χάλι σου. Ακόμα και αν κοροιδεύεις στα φανερά τον εαυτό σου.





"Κι αν όλα είναι μια ψευδαίσθηση και τίποτα δεν υπάρχει τελικά; Τότε σε αυτή την περίπτωση πλήρωσα πολλά για το χαλί μου"
-Γούντι Άλεν

Ευχαριστώ όσους ασχολήθηκαν με τις ασυναρτησίες μου..
(:

Καλό σας βράδυ!
Στέλλα

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Σιωπηλός Θάνατος

Έπεσε η νύχτα στο μικρό χωριό του Αυλέμωνα και όλοι πήγαν για ύπνο...εκτός από την Χρύσα. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Περπάτησε τον κεντρικό δρόμο και έφτασε στο λιμανάκι. Σκαρφάλωσε τα βράχια και κάθισε στον πιο μεγάλο βράχο που μπορούσε να βρει .Η θάλασσα ήταν τόσο λεία και ήρεμη που νόμιζες ότι μπορούσες να περπατήσεις πάνω της σαν να ήταν έδαφος. Το φεγγάρι ήταν τόσο φωτεινό και έκανε τα μάτια της λαμπυρίζουν πιο πολύ και από ακατέργαστα διαμάντια. Ξαφνικά μια σκιά ξεπρόβαλε από την άκρη του λιμανιού. Ήταν αυτός. Μπορούσε να διαισθανθεί την παρουσία του λίγα μέτρα μακριά της. Πλησίαζε. Αργά. Έφτασε κοντά της και ακούμπησε απαλά το χέρι του στον ώμο της. Αυτή σηκώθηκε και τον κοίταξε στα γαλαζοπράσινα μάτια του. Αυτός ακούμπησε το αριστερό του χέρι στο πρόσωπο της και την φίλησε απαλά στο μάγουλο. Εκείνη γύρισε και κοίταξε πάλι προς την θάλασσα. Σαν να μην ήθελε να τον κοιτάξει. Έβγαλε τα χέρια του από πάνω της και άρχισε να τρέχει. Εκείνη τον ακολούθησε. Δεν ήξερε που ήθελε να την πάει αλλά απλά πήγε μαζί του. Προσπέρασαν το μαγαζί χειροποιώ και τα βράχια δίπλα από την ταβέρνα το κοράλλι και έτρεξαν προς την παραλία φτάνοντας στο κάστρο. Μπήκαν μέσα από μια μεγάλη τρύπα που είχε δημιουργηθεί στο πίσω μέρος του και κάθισαν σε ένα σκουριασμένο κανόνι που ήταν εκεί. Τον κοίταξε με βλέμμα γεμάτο απορία και εκείνος την πλησίασε και της έπεισε το χέρι. Κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε ερχόταν όλο και πιο κοντά της. Γύρισε το πρόσωπο της αλλού δείχνοντας του αντίσταση. Σε λίγο τα σώματα τους ήταν κολλημένα το ένα με το άλλο. Εκείνος την φίλησε πρώτα στον λαιμό και μετά στο μάγουλο. Έστρεψε το πρόσωπο του προς αυτόν και τον φίλησε μαλακά στα χείλη. Άρχισε να κλαίει. Αυτός την αγκάλιασε σφιχτά και άρχισε να κλαίει μαζί της. Ένας πόνος άρχισε να διαπερνάει το σώμα της, μαζεύτηκε στα δύο και άρχισε να ουρλιάζει. Ο άντρας την αγκάλιασε ακόμα πιο σφιχτά και ακούμπησε το πρόσωπο του στην πλάτη της αφήνοντας τα δάκρυα του να πέφτουν ακατάπαυστα. Ο πόνος την διαπερνούσε σαν δίκοπα μαχαίρια καρφωμένα στο σώμα της. Η καρδιά της χτυπούσε να τρελή και αποδυναμωνόταν όλο και πιο πολύ με κάθε χτύπο. Ξαφνικά η Χρύσα σταμάτησε να ουρλιάζει και έπεσε στο έδαφος. Αυτός πήγε από πάνω της και της κράτησε το κεφάλι της στα χέρια του, την φίλησε για μια τελευταία φορά. Εκείνη τον κοίταξε με τα μελί μάτια της, προσπάθησε να μιλήσει αλλά ήταν αδύναμη και δεν μπορούσε, έκλεισε τα μάτια της και έπεσε σε έναν βαθύ ύπνο. Περίμενε ότι κάτι τέτοιο θα γινόταν αργά ή γρήγορα, αλλά δεν ήθελε να γίνει έτσι, όχι τόσο σύντομα. Αυτός έβγαλε μια δυνατή κραυγή και ξέσπασε σε ένα δυνατότερο κλάμα μέσα στην ήσυχη εκείνη σκοτεινή νύχτα.


vag


Kyou Koi wo Hajimemasu Pictures, Images and Photos

Όνειρα και πραγματικότητα

Βουητό, φασαρία, οδύνη, λυγμός. Δεν άντεχε να τον βλέπει τόσο.....νεκρό. Το κεφάλι του αιμορραγούσε και ο οδηγός του αυτοκινήτου άνοιξε την πόρτα του και κοίταγε πάνω από τον Μάξ. Η Χρύσα κάλεσε ασθενοφόρο και έτρεξε σε αυτόν. Έβγαλε την Πράσινη ζακέτα της και την τύλιξε σφιχτά γύρω από το κεφάλι του. Όμως, μάταια, η αιμορραγία δεν σταματούσε. Τον αγκάλιασε σφιχτά και ευχόταν να προλάβει το ασθενοφόρο. Όταν έφτασε ένας γιατρός βγήκε και έτρεξε να βοηθήσει. Τύλιξε γάζες γύρο από το κεφάλι του και της έγνεψε να βοηθήσει να τον βάλουμε στο ασθενοφόρο. Τον συνέδεσαν με τα μηχανήματα και έβαλαν μπρος για το νοσοκομείο. Πήγε μαζί τους και σε όλη την διαδρομή κρατούσε το χέρι του καθώς ξέσπαγε σε λυγμούς. Φτάσανε στην διασταύρωση όπου ξαφνικά ένα φορτηγό πετάγεται από το πουθενά και τους παίρνει σύριζα από το πλάι. Όλο το αυτοκίνητο ταρακουνήθηκε ρίχνοντας τα φάρμακα και τον εξοπλισμό κάτω μαζί και αυτόν. Οι γιατροί τον σήκωσαν για να σταματήσουν την αιμορραγία που μόλις είχε αρχίσει. Ξαφνικά το αίμα σταμάτησε να κυλά και οι σφυγμοί του να πέφτουν δημιουργώντας ένα δυνατό κουδούνισμα κάθε φορά που έπεφταν κ’ άλλο. Στον τελευταίο του σφυγμό η Χρύσα ξύπνησε ιδρωμένη με το ξυπνητήρι να χτυπάει δυνατά. Σηκώθηκε και πήγε στο μπάνιο, έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο της και ετοιμάστηκε για σχολείο. Μπήκε στο πούλμαν και εκεί τον είδε....να κάθετε ήρεμος και με τα γλυκά του αυτά μάτια να την κοιτάει. Πήγε και έκατσε δίπλα του. Του έδωσε ένα γλυκό φιλί και κράτησε σφιχτά το χέρι του. Την κοίταξε ανήσυχα. Του έγνεψε ότι ήταν εντάξει και συνέχισε να παίζει παιχνίδια στο κινητό. Έφτασαν στο σχολείο και ήταν πια η ώρα για μάθημα. Άργησαν να ανέβουν στην τάξη και για να προλάβουν μπήκαν στο ασανσέρ. Η τάξη τους ήταν στον δεύτερο όροφο. Ξαφνικά το ασανσέρ σταματάει! Η Χρύσα πανικοβλήθηκε και άρχισε να γυρνάει γύρω γύρω χτυπώντας το κουμπί κινδύνου. Ο Μάξ πήρε μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε να την ηρεμήσει. Την έπιασε από τα χέρια προσπαθώντας να την σταματήσει. Μέσα στον πανικό της τον σπρώχνει στον παλιό, σκουριασμένο καθρέφτη του ασανσέρ και χτυπάει με το κεφάλι του. Ο καθρέφτης έσπασε και το πάτωμα γέμισε αίμα και κομμάτια σπασμένων γυαλιών. Αιμορραγούσε…Η Χρύσα έμεινε ακίνητη. Είχε παγώσει. Όπως ακριβώς στο όνειρο….μόνο που τώρα ήταν αλήθεια! Έβγαλε την ζακέτα της και την έσφιξε όσο πιο σφιχτά μπορούσε στο κεφάλι του σταματώντας την αιμορραγία αυτή την φορά. Το ασανσέρ άρχισε να ανεβαίνει. Οι καθηγητές, οι μαθητές ακόμα και οι τεχνικοί έπαθαν σοκ με το που άνοιξε η αυτόματη πόρτα. Δύο καθηγητές έτρεξαν, τον σήκωσαν και ξαναμπήκαν στο ασανσέρ. Τον κουβάλησαν σε ένα αυτοκίνητο και ξεκίνησαν για το νοσοκομείο. Στο δρόμο ειδοποίησαν για την άφιξη τους και να ετοιμάσουν χειρουργείο. Η Χρύσα είχε κουλουριαστεί και έκλαιγε ζώντας το όνειρο της από την αρχή. Όταν έφτασαν γιατροί έτρεξαν να τον φροντίσουν και να κλείσουν της πληγές του. Η Χρύσα βγήκε από το αυτοκίνητο και πήγε μαζί τους. Την άφησαν να πάει όμως μόνο μέχρι το χειρουργείο. Δεν της επέτρεψαν να μπει μέσα. Πήγε στην αίθουσα αναμονής περιμένοντας. Όταν βγήκαν από το δωμάτιο άρχισε να τρέχει προς αυτούς να ρωτήσει για τον Μάξ. Όμως έπεσε. Ανήμπορη να κουνηθεί. Ένα από τα γυαλιά του καθρέφτη της είχε καρφωθεί στο πόδι που αιμορραγούσε ακατάπαυστα. Έτρεξαν προς αυτή και την σήκωσαν πηγαίνοντας την στα επείγοντα. Όταν ξύπνησε είχε ένα ελαφρύ πόνο στο πόδι της και ήταν εξουθενωμένη. Κοίταξε γύρω της και στο κρεβάτι δίπλα της ήταν ξαπλωμένος ο Μάξ. Ήταν ζωντανός. Έπιασε το ζεστό του χέρι και το τράβηξε μαλακά για να τον ξυπνήσει. Άνοιξε τα μάτια και απευθείας κοίταξε προς αυτήν. Δεν μπορούσε να μιλήσει αλλά της συλλάβισε με τα χείλια του <<Σαγαπώ>>.Έγειρε προς το μέρος του τον φίλησε γλυκά στα απλά του χείλη και ψιθύρισε. << Και εγώ σαγαπώ>>, δίνοντας του άλλο ένα γλυκό φιλί.


vag

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Mια κενή σελίδα...

Μια κενή σελίδα…
Χωρίς λέξεις.
Χωρίς αισθήματα.
Απρόσωπη.
Απλά άδεια..
Απλά κενή.

Νομίζω πως είναι ένα πιστό αντίγραφο της ψυχής σου!
Κενή!
Καμία λέξη…
Καθόλου αισθήματα…
Απρόσωπη ήσουν και απρόσωπη παρέμεινες…
Πάντα κενή.
Τίποτα δεν υπάρχει μέσα σου.
Δεν μπορείς να νιώσεις!
Δεν είσαι άνθρωπος εσύ…

Κάτι τέτοιο θυμάμαι σου είπα.
Συγγνώμη! Ήταν πάνω στον θυμό μου… Μην φύγεις σε παρακαλώ! Μείνε εδώ!

Παράξενο κορίτσι…
Γεμάτο εκπλήξεις…
Απρόβλεπτο!

Αυτά αγάπησα σε ‘σένα… Αυτή είσαι…

Σε πλήγωσαν τα λόγια μου…
Το βλέπω στα ματάκια σου!
Σ υ γ γ ν ώ μη...

Σε πλήγωσαν τα …

Κλαις!

Όχι! ΟΧΙ! Μην κλαις αγάπη μου! Μην κλαις…

Δεν μπορώ να σε πλησιάσω, να σου δείξω πως ακόμα σ’αγαπώ, πως πάντα θα σ’αγαπώ…
Απλά δεν μπορώ.
Καρδιά μου φοβάμαι… Θα σε πληγώσω…
Ανασαίνεις βαριά με του λιγμούς τα ταρακουνούν το νεραϊδένιο σωματάκι σου.
Κάτι με κρατάει πίσω.
Κάτι με κρατάει μακριά σου πριγκίπισσα μου.
Μ’ακούς;
«Σ’ΑΓΑΠΩ»
Με άκουσες μάλλον. Βλέπω τις άκρες των χειλιών σου να τραβιούνται , σαν από αόρατα νήματα, προς τα πάνω.
Τα νήματα κόβονται και το παραλίγο χαμόγελο πέφτει.
Σε πλησιάζω μα σταματώ απότομα. Ένας αόρατος τοίχος μας χωρίζει.
Γέρνεις λιγάκι το κεφάλι σου προς τα αριστερά σαν παραξενεμένο παιδάκι. Τα καστανά μαλλάκια σου πέφτουν στους ώμους.
Και με πλησιάζεις.
Για σένα δεν υπάρχει τοίχος. Για σένα δεν υπάρχουν περιορισμοί.
Έρχεσαι και με αγκαλιάζεις. Σε κρατώ σφιχτά και τα φλέφαρά σου πέφτουν καλύπτοντας τα όμορφα ματάκια σου. Βολεύεσαι καλύτερα στην αγκαλιά μου.
«Μην το ξανακάνεις αυτό…» μοιάζεις σαν να εκλιπαρείς.
«Μην μ’αφήσεις ποτέ…»
«Ποτέ καρδιά μου… Ποτέ!» λέω και σε φιλώ στο μέτωπο.
Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι τους δυο μας χέρι χέρι να προχωράμε στην υπόλοιπη ζωή μας…





♪ “Hey there Delilah” ♫








Φοβάμαι μήπως φύγεις και μ’ αφήσεις μετέωρο ανάμεσα σε δύο κόσμους … Τον δικό μου και τον δικό σου…


N.

Στέλλα

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

17-7-10 "Για σένα" Part 2 "Αχ, αυτό το άρωμά σου"

Τα παιδιά είχαν φέρει τις κιθάρες και τραγουδούσαν σε κύκλο στην μέση του πάρκου. Μερικά μέτρα μακριά από το σημείο που καθόμασταν.
«…Χρειάζεται αυτή η διαδικασία , μήπως μπορέσω και σου πω το σ’αγαπώ...» ακούγονταν οι φωνές τους και εγώ σιγοψιθύριζα μέσα από την αγκαλιά του Μιχάλη.
«Χρειάζεται και διαδικασία;» είπε κοιτώντας με στα μάτια.
«Εσύ τι λες;» είπα ενώ σκεφτόμουν πως θέλω ν’ ακούσω το «σ’αγαπώ» από τα χείλη του όσο τίποτε άλλο.
Προτού προλάβει να απαντήσει , εγώ…
«Σ’αγαπώ»
Εσύ… φέρθηκες σαν ηλίθία…
Μα τι στον διάβολο κάνεις;!

Ναι, το εννοούσα.. Αλλά ήθελα να το ακούσω από τα χείλη του.
«Κι εγώ» είπε χωρίς να έχει πάρει τα μάτια του από τα δικά μου ενώ στα χείλη του σχηματιζόταν ένα χαμόγελο.
«Άμα θέλω το πιστεύω»
Γέλασε τόσο ώστε να τον ακούω μόνο εγώ. Σιγανά αλλά τόσο αληθινά…
«Κι εγώ… άμα θέλω το πιστεύω» είπε και με τράβηξε ακόμα πιο κοντά του.
Κάθε εκατοστό του κορμιού μου είχε γίνει ένα με το δικό του.

«…Χρειάζεται αυτή η διαδικασία, μήπως μπορέσω και σου πω το σ’αγαπώ…» επανέλαβαν τα παιδιά.
Γελάσαμε ξανά και έμπλεξα τα δάχτυλα μου με τα δικά του.
Εισέπνευσα…
Αχ, αυτό το άρωμά σου..

Σ’αγαπώ
Σ’αγαπώ
Σ’αγαπώ

Εφηβικοί Έρωτες

Γιατί κάθε φορά που είμαστε μαζί έχω την εντύπωση πως δεν θέλει να φύγω δεν θέλει να με αφήσει και όμως ένα «σ’αγαπώ» - τις ίδιες τις λέξεις, αυτές καθαυτές- δεν έχω ακούσει;

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

17-7-10 "Για σένα" Part 1 "Mε κοιτούσε στα μάτια"

Τον είδα να πλησιάζει.
Ήταν μέτρα μακριά μα ήμουν σίγουρη πως ήταν αυτός. Περπατούσε σταθερά στο πλάι του Αλέξη.
Χαιρέτισε τα παιδιά και ,σαν να με σταμπαρε μέσα στους υπόλοιπους, με πλησίασε... Φαινόταν σαν να μην υπήρχε άλλο άτομο στο οπτικό του πεδίο… Λες και τα γκριζομελί ματάκια του έβλεπαν μόνο εμένα.
Όταν έφτασε αρκετά κοντά μου , μας χώριζε λιγότερο από ένα μέτρο, σταμάτησε. Έπειτα φάνηκε σαν να είδε κάτι σαν έναυσμα στα μάτια μου και μείωσε την απόσταση που μας χώριζε με περισσότερη θέρμη.
Με αγκάλιασε από την μέση και εγώ αντανακλαστικά τύλιξα τα χέρια μου γύρω από τον λαιμό του. Δεν περίμενε τίποτε άλλο, με φίλησε.
Μπορεί να φανεί γελοίο, μα… όσο και αν το ήθελα δεν περίμενα πως θα με φιλήσει.
«Γειά» ψέλλισα και χαμογέλασα γλυκά.
«Γειά» μου απάντησε χαμογελώντας καλοσυνάτα.
Με αγκάλιασε από την μέση και φύγαμε μακριά από τους υπόλοιπους.
Καθήσαμε στο πιο απομακρυσμένο παγκάκι.
Βολεύτηκα στην θέση μου και τον κοίταξα χαζοχαρούμενα, γέλασε και με φίλησε ξανά. Με τράβηξε στην αγκαλιά του και έπειτα με σήκωσε για να ξανακάτσω. Πάνω του αυτή τη φορά.
Με κάθε μας φιλί γευόμουν το άρωμα του.
Δεν ήθελα να πάρει τα χέρια του από πάνω μου.
Δεν ήθελα!
«Στέλλα!»
Να πάρει!
«Τι;» είπα καθώς ξεκολλούσα τα χείλη μου από τα δικά του.
Εκείνος γέλασε με τον ήχο ενώ εγώ τον κοίταξα δαγκώνοντας τα χείλη μου.
«Εσύ κάνε δουλειά σου » ακούστηκε από μακριά η πονηρή φωνή της φίλης μου και εγώ έσκασα ένα γελάκι «την άλλη θέλω».
«Μμμ» πρόλαβα να απαντήσω προτού τα χείλη του γίνουν ξανά ένα με τα δικά μου.
«Μου έλειψες» ψιθύρισα ενώ φιλούσα τον λαιμό του.
«Και μένα» απάντησε καθώς χάιδευε την μέση μου.
Με κοιτούσε στα μάτια.

Στέλλα

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Όνειρο χειμονιάτικης νύχτας

Ήμουν όπως κάθε πρωί στον υπολογιστή και κοίταζα την αλληλογραφία μου όταν ξαφνικά η αδερφή μου ήρθε τρέχοντας στο δωμάτιο και άρχιζε να φωνάζει.
<<Καλά δεν κοίταξες απο το παράθυρο?ΧΙΟΝΙΣΕ!!!>>Εγώ ενθουσιασμένη ανοίγω την μπαλκονόπορτα μου και βλέπω χιόνι να έχει καλύψει τα σπίτια και τον τώρα πια άσπρο δρόμο με κάτασπρο χιόνι. Χωρίς να χάσω χρόνο πέρνω τηλέφωνο της φίλες μου, ντύνομαι και κατεβαίνω κάτω. Όλα τα παιδιά της γειτονιάς ήταν κάτω στο δρόμο και έπεζαν χιονοπόλεμο και μαζί τους και κάποιοι φίλοι μου. Ούτε ένα βήμα δεν πρόλαβα να κάνω έξω από το σπίτι και ένιωσα ήδη το ψυχρό χιόνι να παγώνει το πίσω μέρος του λαιμού μου. Κοίταξα πίσω και ποιός ήταν!? Ο Φάνης! Δεν θα κοιμόταν ύσηχος αν δεν με χτύπαγε πρώτος. Έτσι λοιπόν σκύβω και εγώ και με τα δύο μου χέρια πιάνω λίγο χιόνι και το φτειάχνω σιγα σιγά σε μπάλα. Τον κοιτάω και αμέσως κατάλαβε τι ήθελα να κάνω. Έκανα να του ρίξω την χιονόμπαλα αλλά άρχισε να τρέχει. Αν και δεν είχα όρεξη να τρέξω ήθελα πάρα πολύ να του την ρίξω και τον ακολούθησα. Όταν φτάσαμε στην γωνία του δρόμου ήμουν έτοιμη να του την πετάξω αλλά χωρίς να το περιμένω ο Χρήστος, η Ευγενία και ο Μάκης πετάχτηκαν απο το πουθενά και με έριξαν κάτω με μια τεράστεια χιονόμπαλα που έγω θα την αποκαλούσα κανονικά χινοκοτρόνα. Έβαλαν τα γέλια και εγώ μαζί. Ο Φάνης ήρθε και μου έδωσε το χέρι του για να με βοηθήσει να σηκωθώ. Έτσι και εγώ του το έδωσα. Το χέρι του αν και παγωμένο απο το χιόνι είχε μια ζεστασία. Με σηκώνει απότομα και με κολάει πάνω του. Εγώ τον φιλάω απαλά στα ζεστά του χείλη και αυτός ανταποδίδει με ένα γλυκό χαμόγελο. Με έσφηξε μια τελευταία φο΄ρα στην αγγαλιά του και απομακρίνθηκε. Έφτειαξε άλλη μια χιονόμπαλα και μου την πέταξε. Πήρα ένα ναζιάρικο ύφος και του πέταξα και εγώ μια. Η χιονόμπαλα έφερε την άλλη και ο χιονοπόλεμος άρχισε. Ύστερα από ώρες παγωνιάς και τρεξίματος ανέβηκε όλη η παρέα σπίτι μου και φτείαξαμε ζεστή σοκολάτα. Καθήσαμε στους καναπέδες και βάλαμε να δούμε το Μόνος στο σπίτι. Αν και ήταν ανοιχτή η θέρμανση αυτό δεν μας εμπόδισε να κουρνιάσουμε όλοι μαζί. Εγώ καθόμουν στην ζεστή αγγαλιά του και με κρατούσε σφυχτά σαν μην ήθελε να με αφήσει. Κάποια στιγμή έγνεψα και τον κοίταξα. Αυτός μου ανταπέδοσε το βλέμα. Αχ αυτά τα όμορφα του μπλέ μάτια που με κοίταγαν τόσο γλυκά. Πήγα να τον φιλίσω αλλά την ίδια στιγμή χτύπησε το κινητό του. Ήταν ώρα να φύγει. Σταμάτησε να με αγγαλιάζει και πήγε να σηκωθεί και τον έπιασα από το χέρι αναγγάζοντας τον να κάτσει, με κοίταξε μια τελευταιά φορά και με φίλισε. Μετά σηκώθηκε πήρε το μπουφάν του και άρχισε να περπατάει προς την πόρτα. Με κάθε του βήμα ένοιωθα πως και εγώ έφευγα μαζί του. Με το που έκλεισε την πόρτα, με αυτή την κίνηση του ξύπνησα. Όλα ήταν απλά ένα όνειρο. Ένα γλυκό όνειρο. Ήταν ένα όνειρο χειμονιάτικης νύχτας.


by Vag





winter kiss Pictures, Images and Photos

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Φώτα

Φώτα, γαλήνη, φωτιά, πνιγμός………και έπειτα…σκοτάδι! <<Που βρίσκομαι?>> είπε η Μαίρη ανήσυχη. Βρισκόταν σε ένα κάτασπρο δωμάτιο φορώντας μια γαλάζια ρόμπα. Προσπάθησε να σηκωθεί μα μόλις πάτησε το πόδι της πάνω στο παγωμένο έδαφος, ένιωσε ένα μεγάλο πόνο και έπεσε κάτω. <<Μια πόρτα…>> ψιθύρισε. Με όλη της τη δύναμη σύρθηκε σιγά σιγά ως αυτήν. Τέντωσε το χέρι και έπιασε το χερούλι της. Την άνοιξε και βρέθηκε σε ένα άλλο άσπρο επίσης δωμάτιο. Ήταν άδειο. Το μόνο που είχε ήταν ένα κρεβάτι και ένα κομοδίνο. Πάνω στο κρεβάτι ήταν κάποιος. Όμως δεν μπορούσε να διακρίνει το πρόσωπο του. Σύρθηκε ως κρεβάτι και στηρίχτηκε σε αυτό για να σηκωθεί. Ένας άντρας ήταν πάνω. Ήταν γεμάτος εγκαύματα. Στο ένα χέρι του κρατούσε κάτι…Πιάνει το παγωμένο χέρι του και του ανοίγει τα δάχτυλα για να δει τι ήταν. Ένα δαχτυλίδι. Ξαφνικά θυμήθηκε. Όλα πια ήταν ξεκάθαρα στο μυαλό της. Ήταν σε ένα πάρκο με αυτόν και είχαν ανέβει στη ρόδα. Τα φώτα γύρω τους, η λίμνη και το φεγγάρι…όλα ήταν τέλεια. Αυτός έβγαλε το δαχτυλίδι από τν τσέπη του και ζήτησε να τον παντρευτεί. Δεν πρόλαβε όμως να απαντήσει. Η μηχανή της ρόδας πήρε φωτιά και σταμάτησε να κυλά. Η φωτιά έφτανε όλο και πιο κοντά. Αυτός της είπε να πηδήξει στην λίμνη έτσι ώστε να είναι ασφαλής απ’ τη φωτιά. Εκείνη αρνούταν. Τον κοίταξε βαθιά στα γαλαζοπράσσινα μάτια του και πήδηξε. Ύστερα το τοπίο σκοτείνιασε. Προσπάθησε να τον ξυπνήσει αλλά μάταια. Δεν αντιδρούσε. Μια μαύρη φιγούρα εισήλθε στο δωμάτιο. Τον ρώτησε άμα ήξερε τι συνέβαινε σε αυτόν. Γέλασε και της είπε με ένα έπειτα σοβαρό βλέμμα << Είναι σε κώμα….όπως και εσύ!!>>. Ξαφνικά όλα γύρο της άρχισαν να χάνονται και ένα δυνατό κουδούνισμα έσπασε τα τύμπανα της. Έκλισε τα μάτια και ευχήθηκε όλα αυτά να περάσουν. Το κουδούνισμα σταμάτησε, μόλις άνοιξε τα μάτια της βρέθηκε ξαπλωμένη στο κρεβάτι του δωματίου της με το ξυπνητήρι να χτυπάει. Σηκώθηκε και έκατσε στην καρέκλα του γραφείου και άνοιξε το κινητό της. Είχε μια κλήση. Ήταν από τον Μιχάλη. Τον πήρε τηλέφωνο να δει τι ήθελε. Αυτός απαντάει ευγενικά <<Ναι?>>. <<Έλα είδα μια κλήση σου στο κινητό μου >>του απάντησε. <<Α, ναι. Ήθελα να σε ρωτήσω αν θέλεις να πάμε το βράδυ στο πάρκο>> είπε αυτός. Το βλέμμα της Μαίρης πάγωσε και άφησε το κινητό της έπεσε από τα χέρια, πέφτοντας στο έδαφος με ορμή διακόπτοντας έτσι την κλήση τους.

by Vag

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Ασυναρτησία Νο.1

Τι μπορείς να πεις σε τούτες τις περιπτώσεις;
Η απάντηση είναι μια. Τίποτα. Μπορείς να κοιτάξεις. Μπορεί το βλέμμα του να διασταυρωθεί με το δικό σου μα δεν θα υποκύψεις, δεν θα μιλήσεις, δεν θα υπακούσεις.
Πως θα αντιδράσεις όμως;
Και εδώ η απάντηση είμαι μια και μοναδική. Ακαριαία. Αντανακλαστικά. Προτού μιλήσει, προτού κοιτάξει εσύ θα είσαι εκεί και θα περιμένεις.
Χαζές απορίες και χαζές διαπιστώσεις και ΌΛΑ ΧΑΖΆ!
Τίποτε δεν είναι αληθινό μα όλα υπάρχουν. Όλα ζουν, όλα πεθαίνουν .
Ασυναρτησίες καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του μυαλό μου και όμως κάποιες φορές βγάζουν νόημα. Κάποιες φορές με βοηθούν να φτάσω στον προορισμό μου, διαλύουν το σκοτάδι . Πολεμούν με τις αμφιβολίες μου και νικούν ενώ εγώ είμαι χαμένη. Χαμένη στον δικό μου πόλεμο. Χαμένη σε μια μάχη προαποφασισμένη . Γνωρίζω την έκβαση και όμως συνεχίζω , άλλοι το βρίσκουν άσκοπο μα δεν συμφωνώ! Ποτέ δεν συμφωνούσα με τους πολλούς. Πάντα πίστευα σε κάτι διαφορετικό , κάτι εξωπραγματικό , μα στον δικό μου κόσμο αληθινό.
Όλα τόσο αόριστα μα με τόσο νόημα!
Κανείς δεν καταλαβαίνει, κανείς δεν βοηθά , κανείς δεν απαντά.
Στους περισσότερους κανόνες υπάρχουν εξαιρέσεις μα καμία δεν μπορεί να επιβεβαιώσει τον δικό μου κανόνα, τα δικά μου «θέλω» και «πιστεύω».
Προσπαθείς να με καταλάβεις μα δεν μπορείς. Αντιδράς ακαριαία, αντανακλαστικά στο δικό μου τίποτα. Και όμως για εσένα και για εμένα κάτι ζει πίσω απ’ αυτή τη λέξη, πίσω απ’ αυτά τα έξι γράμματα.
Δεν με καταλαβαίνεις απόλυτα μα προσπαθείς. Θες να μου αλλάξεις μυαλό , να μου αποδείξεις πως η εξαίρεση που έχω καταδικάσει υπάρχει… Πως η μάχη δεν έχει τελειώσει… Πως μπορώ ν’ αλλάξω την έκβασή της.
Στ’ αλήθεια μπορώ; Έχω στ’ αλήθεια επιλογή; Έχω δικαίωμα να μην υπακούσω;
Ίσως ναι, ίσως όχι. Ίσως πριν το τέλος να καταλάβω.
Υπάρχει πολύς χρόνος μα όχι για χάσιμο .Θα ψάξω και θα σου πω.
Ασυναρτησίες χωρίς νόημα. Διάλογοι με τον εαυτό μου, με το μυαλό μου, με την καρδιά μου… μ΄ εσένα …
Προσπάθησε να καταλάβεις!Ξέρω ότι μπορείς.
Κατάλαβέ με! Ξέρω ότι μπορείς.
Αγάπησέ με! Το έχεις ήδη κάνει.
Οι σκέψεις σουλατσάρουν στους διαδρόμους του μυαλού μου κι εσύ προσπαθείς να συμβαδίσεις μαζί τους μα δεν μπορείς. Βρίσκουν παράθυρα, ανοίγουν τις κουρτίνες ενώ εσύ τυφλώνεσαι από τον ήλιο.
Δεν είναι λογικό . Αλλά τίποτα δεν είναι λογικό για να είναι αυτό. Καμία αντίδραση , κανένα ξέσπασμα, καμία κίνηση, κανένα βήμα.
ΛΆΘΟΣ! Το βήμα έχει λογική, ελάχιστη αλλά κάπου μέσα του- αν ψάξεις βαθιά- υπάρχει. Το βήμα είναι μια αντίδραση του κορμιού. Σε φέρνει ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που θέλεις.
Χωρίς να το σκεφτώ κάνω κι εγώ ένα βήμα προς το μέρος σου. Εσύ είσαι αυτό που θέλω
Προσπαθείς να συμβαδίσεις με τις σκέψεις μου μα δεν τα καταφέρνεις, χάνεσαι. Προσπάθησε ξέρω ότι μπορείς!

Στέλλα

Κυνηγητό

Μπορεί κάποιος να με ακούσει, ν’ ακούσει την ιστορία μου;
-Κράτησε με σφιχτά απόψε… μονάχα αυτό ήθελα, άφησε με να σ’ αγαπήσω, μονάχα αυτό είπα.
Μα… τι σημαίνει να σε κρατούν σφιχτά;
-Κλείσε τα μάτια σου , ψιθύρισε γλυκά στ’ αφτί μου και με αγκάλισε.
Απλά υπάκουσα δεν υπήρχε λόγος να χαλάσω τη στιγμή με τις ανόητες σκέψεις μου. Την επόμενη στιγμή τα χείλη του άγγιξαν τα δικά μου. Διστακτικά αναζήτησα για το χέρι του μέσα στο σκοτάδι. Όταν το βρήκα έμπλεξα τα δάχτυλα μου ανάμεσα στα δικά του και ακούμπησα απαλά το κεφάλι μου στο στέρνο του. Το χέρι του ήταν ήδη ζεστό και το ένιωσα να πυρακτώνεται σαν βρήκε το δικό μου.
Έκανα ένα βήμα μπρος , ένα βήμα που με έφερνε ακόμη πιο κοντά του, το βήμα που ένωνε τα κορμιά μας.
Τύλιξε τα χέρια του γύρω μου σα να ήθελε να με προστατεύσει από κάτι, κάτι αόρατο. Μα μόνο ο εαυτός μου μπορούσε να με πληγώσει, εγώ ήμουν ο μοναδικός κίνδυνος. Ήθελα να τον προστατεύσω από μένα μα δεν είχα την δύναμη να κάνω πίσω, δεν είχα την δύναμη ν’ αντισταθώ στον πειρασμό.
Τα χέρια του τυλίχτηκαν στη μέση μου μα τα χείλη του δεν έβρισκαν ,πια ,καμία ανταπόκριση στα πεισματικά σφραγισμένα δικά μου.
Ήξερε πως φοβόμουν. Δεν προχώρησε άλλο, με τράβηξε ακόμα πιο κοντά του και ύστερα είπε : «Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα που δεν μπορεί να γίνει», ήξερα πως τα λόγια του είχαν κάποιο βαθύτερο νόημα που την δεδομένη στιγμή δεν ήμουν σε θέση να κατανοήσω.
Κοίταξα μέσα στα λαμπερά καφέ μάτια του. Μπορούσα να δω ότι αυτό που μόλις είχα πει τον πονούσε, θα μπορούσε να τον έχει σκοτώσει. Μόνο τα μάτια του τον πρόδιδαν , το πρόσωπο του ήταν ήρεμο, γαλήνιο μα και τόσο απόμακρο … ένας τόσο αποκρουστικός συνδυασμός, σίγουρα δεν ταίριαζε στο πρόσωπο του, πονούσα ακόμα περισσότερο όταν με κοιτούσε έτσι, για κάποιον ανεξήγητο λόγο ντρεπόμουν, ναι ντρεπόμουν.
Κοίταξα τ’ άστρα ψάχνοντας να βρω το δικό μου αστέρι , μόνο με ξαστεριά μπορούσα να το εντοπίσω και εκείνη η νύχτα ήταν η ιδανική.
"Ό,τι κι αν ψάχνεις είναι δίπλα σου, μπροστά σου". Τον κοίταξα, δεν φαινόταν να είχε ακούσει τίποτα, δεν φαινόταν να έχει μιλήσει ο ίδιος.
Είχα παραισθήσεις αυτό ήταν .
Και όμως οι παραισθήσεις μου ή ό,τι άλλο κι αν ήταν αυτό που μόλις είχα ακούσει ,είχε δίκιο! ΝΑΙ!
Πήρα τα μάτια μου από τον ξάστερο ουρανό και τον φίλησα αχόρταγα.
Ήξερα πλέον ότι η απόφαση είχε παρθεί. Τίποτα δεν θα άλλαζε ξανά, δεν θα άφηνα ποτέ ξανά τις αμφιβολίες μου να... Οι σκέψεις μου σβήστηκαν και παρασύρθηκα σ' ένα τρελό κυνηγητό.


By Ctella

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Music

Μουσική στα αυτιά μου! Την ακούω και ταξιδεύω σε άλλους ορίζοντες! Τραγουδάω, χορεύω και νιώθω την μουσική σαν κάτι δικό μου! Χωρίς αυτήν η ζωή μου θα ήταν κάτι ανούσιο! Θα ήταν άδεια. Αχ αυτή η μελωδία! Τόσο όμορφη, τόσο γλυκιά! Με τραβάει, με τραβάει μακριά. Νιώθω τόσο όμορφα όταν την ακούω! Ξαφνικά σταματάει. Κοιτάω γύρω μου και δεν είμαι πια στην πράσινη γεμάτη λουλούδια αυλή μου. Βρίσκομαι στο σκοτάδι! Εκεί που κανένας δεν μπορεί να δει, να νιώσει! Όμως πως γίνετε μια τόσο γλυκιά μελωδία να με φέρει σε ένα μέρος σαν αυτό? Ακούω βήματα, όμως δεν βλέπω κανέναν να πλησιάζει. Κοιτάω δεξιά, κοιτάω αριστερά, αλλά τίποτα. Έτσι κοιτάω πίσω μου. Το μόνο που πρόλαβα να δω είναι μια σκιά. Μόνο αυτό θυμάμαι. Όταν ξύπνησα το σκοτάδι είχε φύγει και φώς είχε πλημμυρίσει τον τόπο γύρω μου. Σηκώθηκα για να δω που είμαι. Κάτι μου θύμιζε. Αυτή η αίσθηση. Την έχω ξανανιώσει. Όμως… Δεν θυμάμαι. Γύρω μου δεν υπήρχε κανείς. Προσπάθησα να φωνάξω. Όμως Χωρίς ανταπόκριση. Μέσα ένιωθα ένα μεγάλο κενό. Μια σκιά σαν εκείνη στο σκοτάδι με πλησίασε. Έδειχνε σαν να μ μιλούσε. Όμως χωρίς εγώ να την ακούω. Προσπάθησα να του μιλήσω. Όμως φαίνετε σαν να μην με καταλαβαίνει. Τι συμβαίνει? Γιατί δεν την ακούω? Γιατί δεν ακούω την φωνή μου. Τώρα θυμάμαι! Αυτή η σκιά. Όταν την είδα την άλλα φορά στο σκοτάδι ένιωσα σαν να με πνίγει και δυνατούς θορύβους να τρυπάνε τα αυτιά μου. Μετά λιποθύμησα. Όμως γιατί? Δηλαδή…δεν θα μπορώ πια να ακούω την μουσική μου? Ούτε να τραγουδάω? Μα αυτό σημαίνει…? Μια στιγμή! Η σκιά με πλησιάζει. Σπεύδω να τρέξω αλλά τα πόδια μου έχουν στυλώσει στην θέση τους και δεν μπορούσα να τα κουνήσω! Εκείνη η αίσθηση που είχα πριν επέστρεψε και πόνος άρχισε να πλημμυρίζει όλο μου το κορμί. Δεν άντεξα και έπεσα κάτω στο σκληρό έδαφος. Έκλεισα τα μάτια και ευχήθηκα αυτό να περάσει. Ξαφνικά ο πόνος εξαφανίστηκε. Άνοιξα τα μάτια και βρισκόμουν πάλι στην πράσινη αυλή μου. Από πάνω βρισκόταν πολύς κόσμος και με κοίταγε με ένα πολύ ανήσυχο βλέμμα. Σηκώνομαι και κοιτάω γύρω μου. Η σκιά δεν ήταν πια εκεί. Λες αυτό να ήταν απλά ένα όνειρο? Απλά ένας εφιάλτης? Μα τότε γιατί έμοιαζε τόσο αληθινό στα μάτια μου? Γιατί αυτός ο πόνος και αυτή η μελωδία ήταν τόσο ζωντανά? Γιατί?

by Vag

Anime Music Pictures, Images and Photos

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010

Μάτια Δίχως Λογική

Μου λες τα μάτια σου να μην τα αγαπώ… Και να μην πάψω να πιστεύω στα δικά μου. Μ’ αυτά τα μάτια όπου χαθώ κι όπου βρεθώ τα έχω πίσω μου και μέσα και μπροστά μου.
Έκλαψα, έκλαψα αρκετά και όμως συνεχίζω. Μετά το «αντίο» δεν υπάρχει λογική. Μετά το τέλος, το κορμί δεν υπακούει. Μόνο πονάει. Τα δάκρυα είναι σαν ωκεανός , δεν στερεύουν ποτέ. Απλά σε πνίγουν σε κάθε του θύμηση. Δεν υπάρχει τίποτα πια εδώ. Δεν θέλω να είμαι εδώ και όμως μένω στάσιμη. Όταν πληγωθείς βαθιά , οι πληγές δεν γιατρεύονται.
Αγάπησα αληθινά , τόσο βαθιά που δεν υπήρχε επιστροφή. Το ήξερα.
Πληγώθηκα χωρίς να το περιμένω, δεν υπήρχε καμία προειδοποίηση γι’ αυτό που θα υποστώ.
Πόνεσα παραπάνω απ’ όσο άντεχα.
Δεν μου άξιζε όμως, δεν είχα κάνει τίποτα. Μόνο σ’ αγάπησα.
Όπου κι αν κοιτάξω είσαι εσύ. Βλέπω τα μάτια σου γεμάτα πόνο. Πόνο δίχως λογική. Δεν υπάρχει λόγος να πονάς, πονάω εγώ και για τους δυο μας.
«Μην κλαις»! Μα από πού ακούγεται αυτή η φωνή, η φωνή σου;
«Μην κλαις»!
«Πες μου που είσαι»! Τώρα φωνάζω, ναι φωνάζω. «Απάντησε μου, που είσαι; ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;» Τα δάκρυα γίνονται εντονότερα και το οπτικό μου πεδίο θολώνει, δεν με νοιάζει, δεν θέλω να δω, θέλω μονάχα ν’ ακούσω. «ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;», και επιτέλους ο πόνος νικά αυτό ήθελα τόσο καιρό. Να μπει ένα τέλος σε όλον αυτό το παραλογισμό. Το βλέμμα μου παγώνει και το τελευταίο μου χαμόγελο απλώνεται στα χείλη. Είμαι παράλογα χαρούμενη. Τα μάτια μου κλείνουν και το σώμα μου γίνεται άκαμπτο. Δεν σκέφτομαι πια, απλά εξακολουθώ να σ’ αγαπώ.

Βy Ctella